σαμπουάν, βερνίκια νυχιών,
προϊόντα τεχνητού μαυρίσματος,
εντομοκτόνα κ.λπ. Χρησιμοποιούνται για διάφορους λόγους, για
παράδειγμα κάνουν ένα αποσμητικό χώρου να διαρκεί περισσότερο,
ένα hair spray να εμποδίζει τη
σκληρότητα, τις ενυδατικές κρέμες
να προωθούν την απορρόφηση
και τις βαφές νυχιών να μειώνουν
την πιθανότητα σπασίματος. Όμως,
ελάχιστα πράγματα είναι γνωστά
για τη συγκέντρωση των φθαλατών σε αυτά τα προϊόντα.
ΚΑΙ ΣΤΑ ΠΛΑΣΤΙΚΆ
Οι φθαλάτες δεν βρίσκονται
μόνο στα προϊόντα προσωπικής
φροντίδας αλλά και σε πολλά
πλαστικά, γιατί τα μαλακώνουν. Για
παράδειγμα, το πολυχλωριούχο
βινύλιο (PVC), το τρίτο πιο συχνά
χρησιμοποιούμενο πλαστικό, είναι
από τη φύση του σκληρό, αλλά οι
φθαλάτες το κάνουν εύκαμπτο.
Έτσι, ένα σωληνάκι που μπαίνει
στη φλέβα ενός ασθενούς με
ορό περιέχει φθαλάτες, ώστε να
είναι μαλακό και να μην υπάρχει
κίνδυνος τραυματισμού. Η μόνη
φθαλική ένωση που έχει εγκριθεί
για χρήση στις ιατρικές συσκευές
λέγεται DEHP, αυτή όμως δεν είναι
χημικά δεσμευμένη στο PVC και
διαρρέει εύκολα. Το ίδιο συμβαίνει
και με άλλες φθαλικές ενώσεις.
Οι ουσίες αυτές υπάρχουν σε πολλά πλαστικά, από τα sex toys μέχρι
το επικάλυμμα των φαρμάκων και
των συμπληρωμάτων διατροφής.
Βρίσκονται στις συσκευασίες
τροφίμων, τα ταπεράκια της μαμάς,
τις πλαστικές κουρτίνες μπάνιου,
τα πλαστικά μέρη των παιδικών
παιχνιδιών, τα πλαστικά μέρη των
ρούχων, τα πλαστικά καλύμματα
δαπέδου και τοίχου, τα περιτυλίγματα των τετραδίων κ.λπ. Κάποτε
υπήρχαν και στις πιπίλες των μωρών, αλλά η Ευρωπαϊκή Ένωση
τις απαγόρευσε το 1992, αφού προηγουμένως δεκάδες μελέτες είχαν
δείξει την επικινδυνότητά τους.
Ξέρεις ότι...
ΓΙΑΤΊ ΕΊΝΑΙ
ΕΠΙΚΊΝΔΥΝΕΣ;
Το θέμα με τις φθαλάτες είναι ότι
απελευθερώνονται εύκολα από
τα πλαστικά στα οποία βρίσκονται, ιδιαίτερα όταν επικ >: