TANGUILLO: Εύθυ µ ο χορευτικό τραγούδι από την επαρχία του Κάδιξ που έχει τον ίδιο ρυθ µ ό µ ε τα Tientos αλλά αποτελεί τη χαρού µ ενη έκδοσή τους. Τραγουδιέται πιο γρήγορα από τα Tientos αλλά πιο αργά από τα Tangos. TARANTA: Το αντιπροσωπευτικότερο τραγούδι των ανθρακωρύχων της Ανδαλουσίας είναι πολύ δη µ οφιλές στην επαρχία της Αλ µ ερία όπου δη µ ιουργήθηκε. Ανήκει στα τραγούδια του Λεβάντε και είναι ελεύθερο ρυθ µ ικά όπως το Fandango Libre( ή Fandango Natural) οπότε δεν χορεύεται. Τα λόγια του αναφέρονται στη µ ίζερη ζωή των ανθρακωρύχων και το τραγούδι αυτό. TARANTO: Είναι η χορευτική µ ορφή της Taranta εφόσον το τραγούδι έχει αυστηρά σταθερό ρυθ µ ό. ∆η µ ιουργήθηκε και αυτό στην επαρχία της Αλ µ ερία όπου υπάρχουν πολλά ανθρακωρυχεία. TEMPORERA: Τραγούδι που δη µ ιουργήθηκε από τους γεωργούς στην επαρχία της Κόρδοβα. Είναι ένα στυλ παρό µ οιο µ ε την Trillera και την Calesera. TIENTOS: ∆η µ ιουργήθηκε στο Jerez de la Frontera. Βασίζεται πάνω στο ρυθ µ ό του Tango και αποτελεί την µ ελαγχολική του έκδοση. TRILLERA: Λέγεται επίσης και“ Cante de Trilla” δηλαδή τραγούδι του αλωνιού. Όπως δείχνει το όνο µ ά του είναι τραγούδι που τραγουδούν οι γεωργοί κατά τη διάρκεια των εργασιών του θερισ µ ού. TONÁ: Θε µ ελιώδες τραγουδιστικό στυλ του φλα µ ένκο χωρίς συνοδεία κιθάρας( a palo seco). Από τις Tonás δη µ ιουργήθηκαν στη συνέχεια πολλά άλλα στυλ του φλα µ ένκο όπως οι Seguiriyas, η Liviana, η Saeta κ. α. Ανάλογα µ ε τα µ ουσικά διαστή µ ατα που τραγουδά ο τραγουδιστής(µ εγάλες ή µ ικρές τρίτες) οι Tonás χωρίζονται σε δύο µ εγάλες κατηγορίες: Tonás Grandes και Tonás Chicas. VERDIALES: Ρυθ µ ός πολύ δη µ οφιλής στην επαρχία της Μάλαγα. Πρόκειται για έναν παλαιό λαϊκό χορό του οποίου ύπαρξη πιθανολογείται προγενέστερη της δη µ ιουργίας του φλα µ ένκο. Εντάχθηκε κατόπιν στο ρεπερτόριο του φλα µ ένκο και σή µ ερα τραγουδιέται σε όλη την Ανδαλουσία. VIDALITÁ: Ρυθ µ ός Λατινοα µ ερικάνικης προέλευσης που εντάχθηκε στο ρεπερτόριο του φλα µ ένκο στην κατηγορία των τραγουδιών“ της επιστροφής”( cante de ida y vuelta) όπως η Rumba, η Milonga, η Guajira και η Colombiana. VILLANCICO: Ο λαϊκός Ανδαλουσιάνικος ρυθ µ ός του Villancico εντάχθηκε στο ρεπερτόριο του φλα µ ένκο σαν θρησκευτικό τραγούδι. Υπάρχουν πολλά κάλαντα των Χριστουγέννων πού τραγουδιώνται στο ρυθ µ ό του. ZAMBRA: Σε όλη τη µ ουσική του φλα µ ένκο η Zambra είναι ο ρυθ µ ός που έχει δεχθεί τη µ εγαλύτερη Αραβική επίδραση. Χορευόταν από τους τσιγγάνους της Γρανάδα που ζούσαν συγκεντρω µ ένοι στις σπηλιές του Σακρο µ όντε και περιοδικά έκαναν γιορτές που είχαν το όνο µ α Zambras. Η Zambra είναι αντρικός χορός και έχει ρυθ µ ό παρό µ οιο µ ε τα Tangos που επίσης δη µ ιουργήθηκαν στη Γρανάδα. ZÁNGANO: Τραγούδι παρό µ οιο µ ε τις Verdiales της Μάλαγα που κιθαριστικά συνοδεύεται µ ε τον ίδιο τρόπο και ρυθ µ ό όπως οι Verdiales. ZAPATEADO: Χορός που πήρε το όνο µ ά του από τη λέξη“ zapato” που ση µ αίνει παπούτσι. Αρχικά χορευόταν µ όνο από άνδρες, σή µ ερα ό µ ως χορεύεται και από γυναίκες. Ο ρυθ µ ός του είναι παρό µ οιος µ ε αυτόν των Tanguillos de Cadiz αλλά το Zapateado δεν τραγουδιέται. ZORRONGO: Παλαιός αντρικός λαϊκός χορός της Ισπανίας µ ε τους χορευτές να φορούν φουλάρι. Σή µ ερα τα αντίστοιχα τραγούδια εκτός από το ρυθ µ ό του Zorrongo τραγουδιώνται και πάνω στο ρυθ µ ό της Bulería por Soleá.
12