54. BÖLÜM
Karanlıktan gelen fısıltılar.
Thomas bilinci yerine gelirken duymuştu. Kısık ama hararetli
seslerdi, sanki zımpara kâğıdı kulak zarına sürtünüyormuş gibi hisset
tiriyordu. Söylenenleri anlamıyordu. O kadar karanlıktı ki gözlerinin
açık olduğunu fark etmesi birkaç saniyesini aldı.
Soğuk bir şey yüzüne baskı yapıyordu. Zemin. Gaz yüzünden
bayıldığından beri kıpırdamamıştı. İnanılmaz bir şekilde başı artık
ağnmıyordu. Hatta hiçbir yeri ağrımıyordu. Onun yerine, kendini o
kadar yenilenmiş ve zinde hissediyordu ki bu his neredeyse başını
döndürecekti. Belki de yalnızca hayatta olduğuna seviniyordu.
Ellerinden destek alıp oturdu. Etrafına bakındı ama hiçbir şey
göremedi; zifirî karanlığı kesen azıcık bir ışık bile yoktu. Teresa’nın
üzerine kapadığı kapının yeşil ışığına ne olduğunu merak etti.
Teresa.
Tüm neşesi kaçtı. Kızın ona yaptıklarını hatırladı. Ama sonra...
Olmemişti. Tabü ölümden sonraki hayat kapkaranlık bir oda değilse.