19. BÖLÜM
Karanlık çöktükten hemen sonra Thomas bir kızın çığlığını duydu.
Başta ne duyduğunu anlayamadı, sesi hayal etmiş olabileceğini
düşündü. Ayak sesleri, çarşafların hışırtısı, nefes nefese kalmış ço- j
cuklann fısıltılarının arasında sesi algılaması zordu. Fakat beyninde
çınlayan sesin hayal ürünü olmadığım fark etti. Uzakta bir yerde,
belki de şehirde bir kızın çığlığı gecenin sessizliğini delip geçiyordu.
Diğerleri de sesi duymuş olacaklardı ki çok geçmeden koşmayı
bıraktılar. Hepsi durup soluklandığında rahatsız edici çığlıkları daha
net duymaya başladılar.
A
Adeta yaralı, inleyen bir kedi gibiydi. Tüyler ürperten, insanın
faklarını kapatıp bitmesi için dua edeceği türde bir ses. Thomas’ın
tanının donmasına neden olan tuhaf bir sesti. Karanlık, durumu
taha da korkunç hale getiriyordu. Sesin kaynağı her kimse, hâlâ ona
yatanlaşmamışlardı ama kızın tiz çığlıkları, yankılan canlıymışçasına
^ y o r , âdeta dünyadan çıkmanın bir yolunu anyordu.
“Bu bana neyi hatırlattı biliyor musun?” diye sordu Minho kortayla fısıldayarak.
117