Test Drive Celeste Bradley - Asla Pişman Olma Önokuma | Page 8

karşılık, doğal olarak çırpınmaya başladı.
Kurtulmaya çalıştığı göğüsten bir kıkırdama yükseldi, ses o kadar
kalın ve derindi ki Phillipa'nın içine işledi.
"Kahramanınıza böyle mi teşekkür ediyorsunuz?"
Phillipa'yı tutan kişi sert ve kaba değildi ama ondan kurtulmak
oldukça zordu. Phillipa'nın çırpınışları, ancak bir çocuğun elinde
tuttuğu kelebeğin çırpınışı kadar etkiliydi. Son bir sinirle dirseğini,
bu serseri adamın taş gibi sert karnına geçirdi ama çabalarının işe
yaramadığını anlayınca başını öne eğerek, kolları çapraz bir şekilde
adamın kollarında kalmayı kabullendi.
Adamın tekrar gülmesiyle birlikte sıcak nefesini yanağında ve
kulağında hissetti. Kahretsin. Başındaki örtü, çırpınırken geriye
düşmüştü. Çok şükür ki saçları açılmış ve omuzlarına dökülmüştü.
Kafasını sallamasıyla birlikte saçları yüzünü örttü.
"Kimsin sen?" Adamın sesi kısıktı ama çok da yumuşak değildi.
Hatta tam anlamıyla sorgulayan bir tavırla konuşmuştu. "Bu saatte
burada ne yapıyorsun?"
Phillipa sessiz kaldı. Onu tutan adamın kollarını gevşetmesini
beklemekten başka yapacak hiçbir şey yoktu. Bu çok zamanını
almayacaktı çünkü son birkaç aydır çevik olmayı öğrenmek
zorunda kalmıştı. Dünya, erkeklerin tacizci elleri ile doluydu. Yalnız
bir kadın bunlarla baş etmeyi öğrenmeliydi.
Buna rağmen, istemese de şunu kabul etmeliydi ki bu adam
onunla yasadışı bir münasebete girmeye niyetli gibi durmuyordu.
İnatçı, geniş elleri tam da olması gereken yerlerde duruyordu: Biri,
üstteki kolunu sıkıca tutuyor, diğeri ise büyük bir nezaketle
Phillipa'nın dizine değmeyecek şekilde duruyordu.
Phillipa havaya kaldırıldığını hissetti, adam sanki onun kilosunu
ölçüyordu. Eğer kaslı kolları tarafından böyle hafifçe kucaklanmış
olmasaydı, adamın gücü korkutucu olurdu. Bir an, bazen
sığınabileceği böyle güvenli kollara özlem duydu. Yanında bu kadar
güçlü biri olmayalı epey uzun zaman olmuştu...