Reader's Digest / Het Beste oktober 2013 | Page 69

de hoofdingang, met zijn receptieruimte die aan een hotel doet denken,
zijn er in De Hogeweyk geen deuren op
slot; er zijn geen auto’s of bussen om je
zorgen over te maken en het staat de
bewoners vrij om rond te lopen waar
ze willen en te bezoeken wie ze willen.
Indien nodig is er altijd iemand om hen
terug naar huis te brengen.
In de kap-/schoonheidssalon legt
Ingrid Scheermeijer de laatste hand
aan een permanent. ‘Soms zijn ze wel
een beetje in de war,’ zegt ze. ‘Ze vergeten waar ze zijn en proberen weg te
gaan. En vaak moet je elke vijf minuten uitleggen wat je aan het doen bent.
Maar je zou hun gezichten moeten
zien wanneer ze achteraf naar zichzelf
kijken in de spiegel. Zielsgelukkig.’
De bouw van De Hogeweyk kostte
19,3 miljoen euro. De kosten per bewoner voor deze compleet andere benadering van dementiezorg zijn niet veel
hoger dan in de meeste reguliere zorginstellingen in de rest van Europa:
5000 euro per maand, een bedrag dat
Hogewey rechtstreeks uit de AWBZ
ontvangt. Sommige bewoners betalen,
op basis van hun inkomen, ook een
eigen bijdrage. De wachtlijst is ellenlang.
De Hogeweyk is, zo geeft facility
manager Eloy van Hal toe, ‘niet helemaal normaal. We doen alsof dat wel

zo is, maar uiteindelijk is het een verpleeghuis, en dit zijn mensen met ernstige dementie. Maar ik denk dat we
over het algemeen het normale vrij
dicht benaderen. Je ziet hier geen mensen in hun bed liggen. Ze lopen rond
en doen dingen. En ze nemen minder
medicatie. Misschien hebben we aangetoond dat we, zelfs als het goedkoper
is om het soort instellingen te bouwen
waar we de afgelopen 30 jaar voor
mensen met dementie hebben gezorgd,
dat niet meer zouden moeten doen.’
Aan de andere kant van het plein,
in het gezellige café, begeleidt verzorgster Heleen Westerink een dertigtal bewoners in de wekelijkse klassieke muziekclub. Langzaam, terwijl
de muziek van Strauss, Offenbach en
Beethoven de ruimte vult, gaan witbehaarde hoofden omhoog, worden
ogen helderder, beginnen voeten te
tikken en handen te klappen.
De handen van Mary-Ann van den
Brug spelen Für Elise op een denkbeeldig klavier; ooit gaf ze les aan het
conservatorium. Een andere bewoner
dirigeert de Blaue Donau. ‘Er is hier
één vrouw,’ zegt Westerink, ‘die al jaren niet heeft gesproken. Maar ze
zingt mee met al deze melodieën.
‘Weet je, soms zijn het niet alleen
de bewoners die zich er goed bij voelen dat ze hier zijn.’

tegenpolen
Op een party zijn er 2 soorten mensen: zij die willen blijven en zij die
naar huis willen gaan. Jammer genoeg zijn die twee meestal met elkaar
getrouwd.
Wiet Van Broeckhoven , Belgische mediapersoonlijkheid
67