Reader's Digest / Het Beste oktober 2013 | Page 133

Twee psychiaters onderzochten Krombach voordat hij werd berecht voor fraude en het uitoefenen van zijn vak zonder vergunning. De onderzochte persoon, zo schreven ze, was een chronische leugenaar, een seksueel misdadiger en een narcist die geloofde dat hij ‘boven de wet’ stond. Volgens hen was Krombach een ‘dwangmatige persoon’ die patiënten en medewerkers serieel had aangerand; als hij zonder toezicht in een praktijk werd achtergelaten, zou hij het opnieuw doen. Krombach werd schuldig bevonden en veroordeeld tot een gevangenisstraf van twee jaar en vier maanden. Voor Bamberski betekende dit maar een beperkte triomf. Nadat hij achttien maanden achter de tralies had doorgebracht, keerde Krombach terug naar Scheidegg en reactiveerde Bamberski zijn inlichtingennetwerk. ‘Ik kan je helpen’ alleen voorstelde als Anton zei dat hij een voorstel had. ‘Ik zou u graag ontmoeten… Het gaat over Kalinka,’ zei hij tegen Bamberski. ‘Ik kan u helpen om Krombach te verplaatsen. Ik kan een rol spelen bij zijn vervoer naar Frankrijk.’ Bamberski had de mogelijkheid van kidnapping eerder al geopperd tegenover een Oostenrijkse privédetective, die weigerde te helpen, en had openlijk over dat scenario gepraat met obers, hotelpersoneel en anderen. Hij vermoedde dat Anton dit via een van zijn kennissen had vernomen. Ze ontmoetten elkaar op een bankje in een park. Volgens Bamberski vroeg Krombach had in het geheim werk gevonden bij 28 praktijken en ziekenhuizen in heel Duitsland. Niemand had ooit de moeite genomen om zijn achtergrond te controleren. Begin oktober 2009 checkte Bamberski in in een hotel in de buurt van Scheidegg. Daar bereikte hem het alarmerende gerucht dat Krombach een baan in West-Afrika had aangenomen. Als Krombach uit Scheidegg wegging en naar Afrika vertrok, zou Bamberski hem voor altijd kunnen kwijtspelen. Op een dag ging de telefoon in Bamberski’s hotelkamer. Een man die zich Anton, een Kosovaarse immigrant van midden dertig, 20.000 euro om de ‘kosten’ voor de ontvoering te dekken, en verklaarde hij: ‘Ik doe het om humanitaire redenen.’ Ze brachten een verkenningsbezoek aan Scheidegg. Anton gaf Bamberski de raad om terug te keren naar Frankrijk en te wachten op een telefoontje. 131