Q- storytelling
QUBIT 99
Ένας από τους πιο διαδεδομένους αλγόριθμους μουσικής έχει αλλάξει τον τρόπο που την προσλαμβάνω προς το χειρότερο. Δεν χαίρομαι καθόλου γι’αυτό.
Δημιουργήθηκε στο Canva
Σήμερα είναι μια Δευτέρα όπως όλες οι άλλες. Έχω κάτσει μόλις στην θέση που κάθομαι πάντα στο λεωφορείο και το πρώτο πράγμα που κάνω είναι να βάλω το χέρι μου στην αριστερή τσέπη του μπουφάν. Ψαχουλεύω έντρομη. “Δεν είναι δυνα-
τόν”. Βάζω στο χέρι μου στην άλλη τσέπη, “όχι, το κέρατο μου” και για να μην πολυ-
λογώ το πρωινό μου δράμα φτάνει στο κρεσέντο του μόλις τελειώσουν οι τσέπες και τα ακουστικά μου είναι ακόμα στο κομοδίνο μου και ξαφνικά η ιδέα να βάλω μουσική από το κινητό μου δυνατά όπως οι κάγκουρες στη γειτονιά μου φαίνεται
πιο κοινωνικά αποδεκτή από ποτέ.
Το να μην πρωταγωνιστώ στην ταινία της οποίας επιμελούμαι τη μουσική την ώρα που μετακινούμαι, διαβάζω ή κάνω μπάνιο μου φαίνεται πιο εξοργιστικό όσο πε-
ρνάνε τα χρόνια και δεν είμαι η μόνη που το αισθάνομαι αυτό. Η μουσική πλέον φαίνεται να χρειάζεται να κατακλύσει τον χώρο, να καλύψει εξωτερικούς ήχους και εσωτερικές σκέψεις ψυχαναγκαστικά, σαν αντιπερισπασμός ή σαν μούδιασμα αν θέλαμε να φανούμε πνευματώδεις και να αναφερθούμε στον McLuhan. Αυτήν την ανάγκη για παρουσία ήχου έχει εντείνει και εκμεταλλευτεί μια εταιρεία που δεν
φανταζόμουν ποτέ ότι θα σταματήσω να συμπαθώ: το Spotify.
Πώς το Spotify κατέλαβε το ακουστικό μου νεύρο:
Οι μουσικές απώλειες από την κυριαρχία του αλγορίθμου