Sympozja, zjazdy, konferencje, sprawozdania naukowe
225
nomenklatury partyjnej. PZPR miała duże problemy finansowe i ratowała się
tzw. pożyczką moskiewską, gdyż składki członkowskie stanowiły zaledwie
12% dochodów finansowych. Większość ludności w kraju uważała, że majątek PZPR po jej rozwiązaniu powinien służyć celom społecznym, z uwzględnieniem potrzeb kulturalnych i oświatowych. 16 stycznia 1990 r. w Collegium
Novum zebrała się Komisja Uczelniana NZS. Miała ona wsparcie Solidarności
Walczącej, Konfederacji Polski Niepodległej, organizacji Wolność i Pokój,
Państwowej Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych, A kademii Muzycznej,
Politechniki Poznańskiej, Akademii Wychowania Fizycznego i Akademii
Rolniczej oraz Uniwersyteckiego Komitetu Obywatelskiego. 17 stycznia tegoż roku o godzinie 6.30 studenci weszli do budynku KW PZPR i zażądali
od pracowników opuszczenia gmachu. Z niewielkimi oporami osoby te wychodziły z pomieszczeń biurowych. Studenci domagali się ujawnienia stanu
prawnego budynku KW oraz powołania komisji, która będzie się zajmowała
dalszym losem tej nieruchomości. Dużą aktywnością wykazał się ówczesny
prezydent Poznania – Andrzej Wituski, mniejszą zaś władze UAM.
Dr Rafał Reczek (IPN O/Poznań) przedstawił Sylwetki I sekretarzy
KW PZPR w Poznaniu. Było ich trzynastu: Marian Minor (w latach 1948-1949),
Józef Olszewski (1949-1950), Feliks Baranowski (1950-1951), Stefan Misiaszek
(1951-1952), Leon Stasiak (1952-1956), Jan Izydorczyk (1956), Wincenty Kraśko
(1956-1960), Jan Szydlak (1960-1968), Kazimierz Barcikowski (1968-1970),
Jerzy Zasada (1970-1980), Jerzy Kusiak (1980-1981), Edward Skrzypczak
(1981-1982), Edward Łukasik (1982-1990).
Mgr Artur Bądkowski (IH UAM) wystąpił z referatem pt. Najważniejsze są
kadry – próba portretu zbiorowego etatowych pracowników KW PZPR. Podkreślił,
iż w doborze kadr do KW kierowano się lojalnością, wcześniejszym sprawdzeniem politycznym. Początkowo od kandydatów wymagano jedynie legitymowania się wykształceniem podstawowym, natomiast w okresie rządów
Władysława Gomułki – wykształceniem średnim, a w latach siedemdziesiątych pożądane było wykształcenie wyższe (sekretarze KW w trybie przyspieszonym kończyli często studia zaoczne). Analizowano także pochodzenie
społeczne, powiazania rodzinne. To sprawiało, że na początku w KW istniały
trudności ze znalezieniem pracowników (np. w 1949 r. były 122 etaty, w tym
obsadzonych było tylko 97). Prócz tego instytucja ta nie była traktowana jako
dobre miejsce pracy (szczególnie Komitety Powiatowe PZPR, do który trzeba było dojeżdżać nieraz wiele kilometrów). W latach sześćdziesiątych XX w.
nastąpił czas stabilizacji – do KW i KP przyjmowano młodych mężczyzn, dla
których były to pierwsze w ich zawodowym życiu miejsca pracy. W kolejnych latach przybywało osób z wykształceniem wyższym, pochodzenia inteligenckiego. Niemniej po okresie pracy w KW działacze partyjni chętnie przechodzili do administracji i zarządzania.
Dr Piotr Grzelczak (Wydawnictwo Miejskie) przedstawił referat pt.
KW PZPR wobec Poznańskiego Czerwca 1956 r. Stwierdził, iż działacze KW in-