Tekst: Mayke Wijnen
Fotografie: Willeke Machiels
Frank Wijnen is bedrijfseconoom, maar leidt een verhuisbedrijf.
Bij Vlotweg Verhuizingen heeft de eigenaar nog altijd bemoeienis
met de cijfers, maar het echte bankwezen is niet aan hem besteed.
‘Ik ben een flierefluiter, kan niet de hele dag binnen zitten.’
F
rank Wijnen stapte als 25-jarig
broekie de bankwereld binnen.
‘Zo groen als gras’, zegt hij nu,
twintig jaar later. Hij had er vijf jaar
bedrijfseconomie aan de universiteit van
Tilburg op zitten en een accountancykantoor bood hem een baan aan. ‘Twee
maanden heb ik daar gezeten. Ik vond het
helemaal niks. Niet eens zozeer vanwege
de cijfertjes, ik ben een flierefluiter. Ik kan
niet de hele dag binnen zitten. En in het
bankwezen zit je dat wel.’
Toen klopte de directeur van Vlotweg
Verhuizingen, de heer Bakker, aan. Of Frank
interesse had in een baan als bedrijfsleider
binnen zijn bedrijf. Frank had namelijk al
vanaf zijn achttiende als verhuizer gewerkt
bij het verhuisbedrijf. ‘Elke vakantie en
vrije uurtjes tussendoor liep ik hier rond,
Eindhoven groeiden daaruit voort. ‘Ik ben
Daarnaast zit hij in een stressvolle branche.
lekker mee verhuizen. Ik kende de jongens,
tot op heden de enige die de zaak heeft
‘Het brengt voor mensen altijd wat stress
het werk, de branche en heb een goede
overgenomen van een van de broers.’
met zich mee om te verhuizen. Er komen
opleiding’, somt hij op als motieven voor
Frank werd namelijk van bedrijfsleider
jongens die je niet kent in je huis en aan
zijn aanstelling. ‘De verhuizingssector is
eigenaar. ‘Ik ging destijds de uitdaging van
je spullen. Maar dat maakt het ook leuk,
een specifieke markt. Dan kun je daar wel
die nieuwe baan aan, wetende dat ik niet
dat contact. Meestal beginnen we na
gaan zitten als nieuwe bedrijfsleider, maar
mijn hele leven bedrijfsleider wilde blijven.
een half uurtje de woning in ons op te
als je niets kent van de branche kom je niet
Toen kwam er een moment dat zij wilden
hebben genomen met een kop koffie. Niet
ver. De tijd van papa-mama-zoontje-firma
verkopen, ik kopen. In 2003 heb ik alles
omdat ik nou zo zit te azen op die koffie,
is voorbij. Sommige bedrijven zijn zo groot
overgenomen.’
maar vanwege het sociale moment. Ook
geworden dat zoonlief het niet meer alleen
kinderen sluit je het beste niet uit van een
kan managen. Bij grotere verhuisbedrijven
Sindsdien is hij de manager. In tijden die
verhuizing. Ook voor hen gebeurt er veel
zitten nu gewoon managers.’
zijn veranderd. ‘Klanten zijn kritischer. Dat
op die dagen. Ik zet ze het liefst in de
mag ook, maar soms gaat het wel ver.
verhuiswagen, dat ze het van dichtbij mee
De naam Vlotweg vindt zijn oorsprong
Alles moet sneller, beter en een weg even
maken. En oudere mensen gooien na een
in Lutjebroek. Vier gebroeders Bakker
blokkeren kan echt niet meer voor de
tijdje zó hun levensverhaal naar buiten. Dan
begonnen ieder een verhuisbedrijf met
omgeving. Een blokje omrijden is vaak al te
denk ik: ho, ik ben maar een vreemde. Maar
de kernnaam Vlotweg. Vier zelfstandige
veel gevraagd. Ik noem dat de korte-l
kennelijk lukt het om de klant gerust te
filialen in Nijmegen, Weurt, Arnhem en
ontjes-mentaliteit.’
stellen.’
Eindhoven BUSINESS
n
69