Ważnym elementem jej twórczości jest także pytanie o język i narrację. W Opowieści podręcznej bohaterka zostaje pozbawiona nawet własnego imienia, co symbolizuje odebranie jej tożsamości. Atwood pokazuje, że kontrola nad językiem oznacza kontrolę nad myśleniem. To szczególnie istotne w kontekście feminizmu, który od dawna zwraca uwagę na to, jak sposób mówienia o kobietach wpływa na ich społeczne postrzeganie i możliwości działania.
Tematy feministyczne pojawiają się również w innych powieściach Atwood, takich jak Alias Grace czy Oryks i Derkacz. Autorka często analizuje relacje władzy między płciami, ale także między człowiekiem a systemem, nauką czy technologią. Jej twórczość pokazuje, że feminizm nie dotyczy wyłącznie relacji damsko-męskich, lecz szerzej pojętej walki o autonomię jednostki w świecie zdominowanym przez instytucje i ideologie.
Atwood wyróżnia się także tym, że jej literatura jest wyjątkowo aktualna. Wraz z rozwojem debat o prawach reprodukcyjnych, wolności słowa czy kontroli państwa nad obywatelami, jej książki zaczęły być czytane nie jako fikcja, lecz jako realistyczne ostrzeżenie. Popularność serialowej adaptacji Opowieści podręcznej tylko wzmocniła ten efekt, sprawiając, że twórczość Atwood stała się ważnym głosem we współczesnych dyskusjach społecznych.
Choć Margaret Atwood nie określa się jako autorka tworząca manifesty feministyczne, jej pisarstwo w naturalny sposób wpisuje się w ten nurt. Pokazuje, że prawa kobiet nie są dane raz na zawsze, a ich utrata często zaczyna się od drobnych ograniczeń, które z czasem stają się normą. Jej książki uczą czujności i krytycznego myślenia, przypominając, że literatura może nie tylko opisywać świat, ale także pomagać go rozumieć i chronić.
Lena Duch