Istnieje popularne stwierdzenie , mówiące o tym , aby nie oceniać książki po okładce . Oprócz jego metaforycznego znaczenia ważne jest też to dosłowne , natomiast powieść , o której chcę dziś opowiedzieć , może pełnić niejako wyjątek od reguły . Któregoś dnia odwiedzając naszą szkolną bibliotekę , natknęłam się na nią i zachwyciła mnie jej okładka , natomiast nie wypożyczyłam jej od razu , głównie ze względu na jej długość . Cieszę się jednak , że postanowiłam po nią wrócić , bo po przeczytaniu zostawiła we mnie dużo pozytywnych odczuć .
" W poszukiwaniu istoty czasu " Ruth Ozeki to poruszająca powieść , która łączy w sobie elementy fikcji , autobiografii oraz filozofii buddyjskiej . Tytuł nawiązuje oczywiście do cyklu „ W poszukiwaniu straconego czasu ” autorstwa Marcela Prousta . ” W poszukiwaniu istoty czasu ” Opowiada o dwóch kobietach — Ruth , amerykańskiej pisarce japońskiego pochodzenia oraz Nao , japońskiej uczennicy liceum , która napisała dziennik , mający w teorii opisać historię jej babci . Dziewczyna planuje popełnić samobójstwo , jednak nie chce , aby pamięć o ukochanej babci zniknęła .
Powieść ta porusza wiele istotnych tematów , w tym kwestie tożsamości , dziedzictwa kulturowego , relacji między ludźmi oraz kwestii czasu . Ozeki wykorzystuje swoją wiedzę na temat buddyzmu , aby przeanalizować i zrozumieć te tematy w kontekście swojej powieści , kładąc bardzo duży nacisk na odbieranie tej filozofii przez Nao , co bardzo ułatwia czytelnikowi jej zrozumienie .
Jednym z głównych tematów " W poszukiwaniu istoty czasu " jest tożsamość . Ruth , bohaterka powieści , jest amerykańską pisarką japońskieskiego pochodzenia . W trakcie swojego życia czuje się zagubiona między dwoma kulturami i nie wie , do której z nich naprawdę należy .