Ogromne wrażenie robi także sposób realizacji. Reżyser Philip Barantini zdecydował się na ekstremalnie trudną formę- każdy odcinek został nakręcony jako jedno, nieprzerwane ujęcie, bez cięć montażowych. To oznacza, że aktorzy musieli zagrać całe sceny perfekcyjnie od początku do końca, bez możliwości poprawki. Gra aktorka była podobna do tej w teatrze: bez przerw i powtórek.
Efekt jest niesamowity- widz ma wrażenie, jakby uczestniczył w wydarzeniach na żywo, co potęguje napięcie i sprawia, że emocje są dużo bardziej „ surowe” i bezpośrednie.
Fabuła serialu koncentruje się wokół 13-letniego Jamiego, który zostaje oskarżony o zamordowanie swojej koleżanki z klasy. Już od pierwszych scen widz zostaje wrzucony w środek kryzysu- obserwujemy reakcje rodziny, chaos informacyjny oraz napięcie narastające wokół sprawy. Serial nie prowadzi widza w oczywisty sposób- zamiast tego stopniowo odsłania kolejne warstwy historii, zmuszając do samodzielnego oceniania sytuacji i zadawania pytań o to, co naprawdę się wydarzyło.
Drugi plan fabularny skupia się na tym, co doprowadziło do tej tragedii. Widzimy szkołę, relacje rówieśnicze, izolację społeczną oraz coraz większy wpływ internetu na życie bohatera. Szczególnie istotny jest wątek tzw. „ inceli”— internetowej subkultury młodych mężczyzn, którzy czują się odrzuceni i wykluczeni, często budując wokół tego poczucie krzywdy i gniew wobec świata. Serial pokazuje, jak łatwo młody człowiek może zostać wciągnięty w tego typu środowiska oraz jak działają zamknięte „ wspólnoty chłopców”, które zamiast wsparcia oferują radykalizację i pogłębianie frustracji.