Simone de Beauvoir między filozofią a rewolucją kobiecości
Simone de Beauvoir zajmuje miejsce wyjątkowe nie tylko w historii intelektualnej XX wieku, lecz także w przemianie sposobu, w jaki świat myśli o kobietach, wolności i tożsamości. Jej życie i twórczość były połączeniem refleksjolozoficznej, moralnej odwagi oraz nieustannego pytania o to, kim człowiek może być, jeśli zrzuci narzucone mu maski. Beauvoir nie chciała jedynie obserwować rzeczywistości- pragnęła ją przeobrazić.
Urodzona w 1908 roku w Paryżu, wychowała się w rodzinie, w której tradycyjne wartości mieszały się z aspiracjami intelektualnymi. Już jako nastolatka buntowała się przeciw mieszczańskiej wizji kobiet przeznaczonych do życia w cieniu mężczyzn. Studiowała filozofię na Sorbonie, gdzie poznała Jeana-Paula Sartre’ a. Ich niezwykła relacja stała się jednym z najbardziej dyskutowanych związków w historii literatury. Mimo że często wspomina się ją w kontekście Sartre’ a, Beauvoir konsekwentnie budowała własną drogę. Była myślicielką egzystencjalną, wierzącą w fundamentalną wolność człowieka. Jednocześnie rozumiała, że nie wszyscy mają równe możliwości jej realizowania. To właśnie w napięciu między wolnością a społecznymi strukturami rodziła się jej najważniejsza myśl. W książce Druga płeć zawarła jedno z najdonioślejszych zdań współczesności: „ Nie rodzimy się kobietami- stajemy się nimi.” Tym zdaniem zburzyła dotychczasowe wyobrażenia o płci jako czymś naturalnym, trwałym i biologicznie niezmiennym. Pokazała, że kobiecość jest konstruktem narzuconym, modelowanym przez kulturę, religię, edukację, przez tysiące lat tradycji, które przedstawiały kobietę jako „ Inną”, podporządkowaną, ograniczoną.