Sylvia Plath to jedna z twórczyń, które odmieniły nie tylko poezję, ale także sposób myślenia o kobiecej tożsamości, ambicjach i cierpieniu. Jej życie i twórczość stały się symbolem zmagania się z ograniczeniami społecznymi, wewnętrznymi lękami oraz presją, którą XXwieczna kultura nakładała na kobiety. Choć Plath zmarła młodo, jej głos okazał się na tyle potężny, że do dziś rezonuje w dyskusjach o feminizmie, zdrowiu psychicznym i prawie kobiet do wyrażania pełni własnego doświadczenia.
Plath dorastała w czasach, w których od kobiet oczekiwano podporządkowania się jasno zdefiniowanym normom, jednak w praktyce oznaczało to tłumienie emocji, ambicji oraz wszystkiego, co mogło zakłócić domowy porządek czy wizerunek kobiecej delikatności.
Sylvia Plath od początku czuła, jak bardzo te oczekiwania stoją w sprzeczności z jej intensywną osobowością, intelektem i potrzebą twórczej ekspresji. To napięcie między pragnieniem samorealizacji a społeczną presją stało się jednym z głównych tematów jej poezji i prozy.
Jej najbardziej znane dzieło prozatorskie, „ Szklany klosz”, przedstawia młodą kobietę próbującą odnaleźć swoje miejsce w świecie, w którym każdy wybór wydaje się niewłaściwy lub niemożliwy. Choć książka jest fabularna, nietrudno dostrzec w niej wątki autobiograficzne. Bohaterka zmaga się nie tylko z depresją, ale również z poczuciem, że musi stale wybierać między rolami, które nigdy w pełni do niej nie pasują. Staje się to gorzką metaforą dla ówczesnej rzeczywistości: kobiety próbujące się rozwijać zawodowo były często oceniane jako egoistyczne, a te, które zostawały w domu, słyszały, że marnują swój potencjał. Plath pokazuje, że każda opcja niesie ze sobą presję i poczucie winy.