newsgf.net "Ομορφος Κόσμος..." - Page 7

7

-1

«Όσα φέρνει η ώρα δεν τα φέρνει ο χρόνος»!

Αυτή η παροιμία μου ήρθε στο μυαλό εντελώς ξαφνικά και χωρίς ιδιαίτερο λόγο, καθώς βολευόμουν στη πολυθρόνα, μπροστά από τον υπολογιστή, σκεφτόμενος τι να γράψω. Ο ήλιος ολοκλήρωνε και το σημερινό, καθημερινό, μοναχικό ταξίδι του πάνω στο χρυσό του άρμα που, σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία, το σέρνουν τέσσερα φτερωτά άλογα. Οι αρχαίοι Έλληνες προσωποποιούσαν τον ήλιο ως ένα νέο άντρα που φορούσε ρόμπα και στο κεφάλι είχε αστραφτερό φωτοστέφανο. Κανένας θνητός δεν μπορούσε να βρει το δρόμο για το παλάτι του που ήταν φτιαγμένο με χρυσά κοσμήματα και ελεφαντόδοντο και βρισκόταν στην ανατολή, στη κοίτη του ποταμού Ωκεανού. Από εκεί αναδυόταν κάθε πρωί για να καταλήξει στη δύση, στη Γη των Εσπερίδων, όπου κατέβαινε από το άρμα του και την ώρα που κοιμόταν μεταφερόταν πάλι στο παλάτι του για να ξαναρχίσει την επόμενη ημέρα το αιώνιο, καθημερινό του ταξίδι.

Ο Ηράκλειτος έλεγε ότι ο ήλιος δεν είναι μόνο καθημερινά καινούργιος, αλλά είναι αιώνια και αδιάκοπα καινούργιος, ενώ ο Αναξαγόρας πίστευε πως ήταν «Διάπυρος Μύδρος», μεγαλύτερος από την Πελοπόννησο.

Κάτω από το μπαλκόνι του σπιτιού μου αυτοκίνητα κινούνται συνεχώς και προς τις δύο κατευθύνσεις. Άλλοι επιστρέφουν στο σπίτι τους μετά από μια κοπιαστική ημέρα στη δουλειά και κάποιοι άλλοι βγαίνουν για τη βραδινή τους βόλτα. Ακριβώς απέναντι ένα πολύ ψηλό πεύκο στέκεται αλύγιστο και αμίλητο, ακοίμητος φρουρός που προστατεύει όλη τη γειτονιά. Βρισκόταν εκεί πριν ακόμα ο δρόμος ασφαλτοστρωθεί, πριν ακόμα φτιαχτούν μεγάλα και όμορφα σπίτια και καταστήματα. Από την εποχή, μου είπαν, που στη περιοχή υπήρχαν μόνο χωράφια. Πόσα και πόσα, σκέφτομαι, θα έχει δει και ακούσει όλα αυτά τα χρόνια! Χαρούμενες παιδικές φωνές ακούγονται από τις γύρω αυλές, όπου έχουν συγκεντρωθεί μανάδες με τα παιδιά τους που παίζουν ανέμελα. Ναι, εδώ που βρίσκομαι υπάρχουν ακόμα τέτοιες εικόνες σα να ξεπροβάλλουν μέσα από κάποια ελληνική ασπρόμαυρη ταινία των δεκαετιών 1960 ή ’70.

Κάπου-κάπου, ακούγονται και οι φωνές ενήλικων αντρών που με γοργά βήματα κατευθύνονται σε ένα από τα δύο καφενεία, που βρίσκονται σε απόσταση λιγότερη από εκατό μέτρα από το σπίτι μου. Άλλο και αυτό που συνάντησα εδώ, στην περιοχή που ζω, μερικά χιλιόμετρα μακριά από την Λεμεσό της Κύπρου. Κάτι που συνέβαινε και στην Ελλάδα τη δεκαετία του ’80. Να υπάρχουν δύο καφενεία σε απόσταση μόλις λίγων μέτρων μεταξύ τους, να υποδέχονται το μεν ένα τους δεξιούς το δε άλλο τους αριστερούς, λες και για την κατάντια της χώρας, όπως και όλων των χωρών, δεν ευθύνονται όλοι οι πολιτικοί ανεξαρτήτως ιδεολογικής τοποθέτησης ή αντίληψης. Που μπορεί στα τηλεοπτικά παράθυρα να βρίζονται εκτοξεύοντας διάφορες κατηγορίες ο ένας στον άλλο για τα χάλια της πατρίδας τους, αλλά μόλις οι τηλεοπτικές κάμερες σβήσουν να χαριεντίζονται