Радомир Д. Митрић
• 23
Зимски дневник
Паперја белине, влажни северни зид, љубав која трне и светли као јунски свици, ритмичко пулсирање срца које можеш да ослушнеш као куцање сата.
У углу се множе гласови тишине и ветар што свира мразне серенаде.
Додири безгласни, света нагост скривеног света. Помози ми да разумем себе, тако да не осетим да сам властан сопственог тела.
Улазиш у собу, прирасла за мене. Дафне, сензуална као са аутопортрета Милене Барили. Желим да осетим да сам снажан за све будуће што ти требам дати.
Љубав која не измиче стиску ребара, руке моје које круже као грабљивац око плена. Дечачки благе и развратне. Оне које прате и изван ишчезнућа.