Σχολικό έτος 2005-2006
Α ’ Βραβείο : « Η αφορμή δεν καθορίζει το ταξίδι » - Γυμνάσιο-με Λ . Τ . - Βολισσού
Β ’ Βραβείο : ( ισοβαθμία )
• « Δυστυχώς εγώ τελείωσα νωρίς » - Σχολείο Δεύτερης Ευκαιρίας
• « Αίπος σαν παραμύθι » - ΕΠΑΛ Βροντάδου
Γ ’ Βραβείο : ( ισοβαθμία )
• « Φασκελοκουκουλώστα » - 3ο Γυμνάσιο Χίου
• « Να με φωνάξεις » - Γενικό Λύκειο – ΕΠΑ . Λ . Καρδαμύλων
Ειδική διάκριση :
• « Το νόημα της ζωής » - 1ο Γενικό Λύκειο Χίου
(…) Από τη στιγμή που άρχισε η προβολή της πρώτης μαθητικής ταινίας που μετείχε στο εκπαιδευτικό κινηματογραφικό Φεστιβάλ που διοργάνωνε ο Τομέας Πολιτιστικών Θεμάτων της Διεύθυνσης Δ / θμιας Εκπαίδευσης Χίου , βρέθηκα σε έναν άλλο χωροχρόνο : η ενήλικη , αγχωμένη , εργαζόμενη , μητέρα , έγινε μια έφηβη ... Φόρεσα άλλα « γυαλιά » για να κοιτάξω , έστω για λίγο , τη ζωή ... αφού στην οθόνη έμεναν μόνο εκείνες οι φωνές που έβγαιναν από τις ματιές των παιδιών , τις σιωπές τους , τις κοφτές φράσεις τους , τη δύναμη της εικόνας ...
Έπεσαν , τότε , οι τοίχοι ενός σχολείου απωθητικού , βαρετού , που « έκλεβε » από τα παιδιά την χαρά της ζωής , είχε μουντά χρώματα , κάτι σαν « φυλακή ονείρων »... Κάθε ταινία ήταν πρωτότυπη , μοναδική , εμπνευσμένη από τον τόπο , από τις εσωτερικές αγωνίες των παιδιών και τα κυρίαρχα κοινωνικά προβλήματα της εποχής (…)
Δεν ξέρω αν ήμουν καλή στο ρόλο που τόσο τιμητικά μου είχαν αναθέσει τότε . Το μόνο που θα θυμάμαι είναι ότι βίωσα , μέσα από αυτές τις θαυμαστές καλλιτεχνικές δημιουργίες , κάτι από ένα στίχο του Ελύτη : « η Τέχνη είναι μια οδός προς το άγνωστο μέρος του εαυτού μας ». Είθε εκείνα , όπως και τα σημερινά παιδιά να παραμένουν ταξιδευτές στην οδό της Τέχνης . Ό , τι και αν κάνουν για να ζήσουν . Εκείνη θα τους οδηγήσει στο « άγνωστο μέρος του εαυτού τους ». Συνεχίστε !!!
Ευγενία Κώττη , δημοσιογράφος
Η CINEμάθεια , που έγινε θεσμός χάρη στη Στέλλα Τσιροπινά και τη Διεύθυνση Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Χίου , υλοποίησε τον πιο σοβαρό σκοπό της εκπαίδευσης : τη συνεργασία , την ευγενή άμιλλα και την πρακτική κατανόηση της Τέχνης .
Χαίρομαι που ένας τέτοιος θεσμός καταφέρνει να επιζεί σε ένα τοπίο παραίτησης από τα στοιχεία εκείνα που συνθέτουν το ζωντανό πολιτισμό , αφού ο κινηματογράφος είναι μία Τέχνη , η οποία συναποτελείται από όλες σχεδόν τις υπόλοιπες Τέχνες και γίνεται έτσι ένα ισχυρότατο μέσο επικοινωνίας των ανθρώπων .
Σε ιδεατές εκπαιδευτικές συνθήκες θα έπρεπε να διδάσκεται ως κανονικό μάθημα σε όλα τα σχολεία , καθώς η δυνατότητά του να συγκροτεί νοήματα και να αποκαλύπτει αλήθειες , είναι ζητούμενο , όχι στενά επαγγελματικό ή στόχος μιας ωραίας απλά ενασχόλησης αλλά , αντίθετα , αποτελεί σοβαρό πνευματικό εργαλείο ενατένισης της ζωής , στο παρελθόν της και το παρόν της . Πάνω απ ’ όλα , όμως , μπορεί , με την ροή εικόνων και την αφήγηση ιστοριών , να διαχειρίζεται την ίδια την πραγματικότητα και να καταλήγει σε χρηστικά συμπεράσματα , πολύτιμα για την καθημερινότητα μας .
Με αυτήν την έννοια , χαιρετίζω κάθε εκδήλωση του Φεστιβάλ CINEμάθεια , όπως αυτό το λεύκωμα αποτίμησης , ελπίζοντας στη συνεχή στερέωση του θεσμού αυτού , ο οποίος παρέχει ύψιστη υπηρεσία στην ουσιαστική παιδεία των εφήβων μαθητών και μαθητριών .
Δήμος Αβδελιώδης , σκηνοθέτης