My first Publication Cihanbeyli Dergi iç (4) | Page 30
söylediği sözler yanında hiç kalırdı. Bir insan nasıl böyle düşüncesiz ve kırıcı
konuşabilirdi? Dünyalar tatlısı bir kızla, hem ne yapmıştı ki Mine, ona bu kin ve
nefret duymuştu? Okul Müdürümüz Veli Bey hepimizi toplayarak odasına götür-
dü, giderken tek gördüğüm Mine’nin hala ağlamasıydı. Müdürümüz Mahmut ve
arkadaşlarına dönerek “hiç şaşırmadım” dedi bize bakarak “çok şaşırdım,” dedi
ve arkasından “ne oldu?” diye sordu. Arkadaşım Selim her şeyi anlattı. Müdürü-
müz, Mahmut ve arkadaşlarına üç gün uzaklaştırma verdi. Bize bakarak “Siz-
de okul bahçesini temizleyeceksiniz,” dedi. Bir ders okulun bahçesini temizledik
ve adil bir ceza olduğu konusunda hem fikirdik. Dersler başlayalı 2 ders geçmişti,
sınıfa geldiğimizde Mine yerinde yoktu. Sürekli ağladığını görünce öğretmen eve
göndermiş. Ertesi günü iple çektim, ona ‘üzülmemesi gerektiğini, onların normal
olmadıklarını, herkesin onu sevdiğini ve onları kötü olarak bildiğini, kimsenin onu
aşağılamayacağı,’ gibi birçok kelimeleri aklımda toplamıştım, hepsini söyleye-
cektim.
Ertesi gün okula hiç olmadığım sevinç ve istekle ve koşarak geldim. O kadar
erken gelmişim ki okulda sadece on kişi vardı. Onlarda oyun için gelmişlerdi.
Sürgülü metal kapının önünde beklemeye başladım. Bekledim, bekledim ama
gelmedi herkes toplanmıştı ve ben sürgülü demir kapının önünde bekliyordum.
Arkada herkesin toplandığını ve sınıfa girmeye başladığını duyuyordum, herkes
içeri okula girmişti saatime baktığımda ilk ders başlamış ve ben geç kalmıştım.
Sınıfa geldiğimde ilk dersi kaçırdığım için yarım gün yok yazıldım. Bir süre böyle
sürdü ve sonunda dört gün devamsızlığım vardı. Artık beklemekten vazgeçmiş-
tim, aradan bir ay geçti. Yine bir gün sınıfta iken okul müdürü ve Mine içeri girdi,
o kadar mutluydum ki eteklerim zil çalıyordu. Nasıl bir mutluluk ise Mine’deki
değişikliği anlamamıştım. Daha sonra fark ettim ki saçları artık turuncu, uzun
örülmüş değil, siyah ve kısaydı. Müdürümüz gözleri hafif dolu bir bakışla “Çocuk-
lar arkadaşınız Mine bir süre aranızda yoktu bunun nedeni hasta olması. İşte bu
yüzden sizden istediğim arkadaşınıza daha dikkatli davranmanız,” dedi ve çıktı.
Nebahat Öğretmenimiz tutuk bir sesle “Yerine geç kızım,” dedi. Sınıfta kimseden
ses çıkmıyordu.
Daha sonrasında, Mahmut özür diledi ve kimse onun hastalığından konuş-
muyordu, kimsede ona hastalığını hissettirmiyordu, ben ise hiç bir şey konu-
şamıyordum.O dönemin sonuna kadar da kimseyle uzun süreli konuşamadım.
Mine’ye söyleyeceğim bir sürü kelime vardı beynimde ama bir tanesini bile söy-
leyemedim ve o dönemin sonunda da taşındılar. İçimde hep bir pişmanlık kaldı
YUSUF MEHMET RIFAT BÖREKÇİ İLKOKULU
MAMAK/ANKARA
29