My first Publication Cihanbeyli Dergi iç (4) | Page 30

söylediği sözler yanında hiç kalırdı. Bir insan nasıl böyle düşüncesiz ve kırıcı konuşabilirdi? Dünyalar tatlısı bir kızla, hem ne yapmıştı ki Mine, ona bu kin ve nefret duymuştu? Okul Müdürümüz Veli Bey hepimizi toplayarak odasına götür- dü, giderken tek gördüğüm Mine’nin hala ağlamasıydı. Müdürümüz Mahmut ve arkadaşlarına dönerek “hiç şaşırmadım” dedi bize bakarak “çok şaşırdım,” dedi ve arkasından “ne oldu?” diye sordu. Arkadaşım Selim her şeyi anlattı. Müdürü- müz, Mahmut ve arkadaşlarına üç gün uzaklaştırma verdi. Bize bakarak “Siz- de okul bahçesini temizleyeceksiniz,” dedi. Bir ders okulun bahçesini temizledik ve adil bir ceza olduğu konusunda hem fikirdik. Dersler başlayalı 2 ders geçmişti, sınıfa geldiğimizde Mine yerinde yoktu. Sürekli ağladığını görünce öğretmen eve göndermiş. Ertesi günü iple çektim, ona ‘üzülmemesi gerektiğini, onların normal olmadıklarını, herkesin onu sevdiğini ve onları kötü olarak bildiğini, kimsenin onu aşağılamayacağı,’ gibi birçok kelimeleri aklımda toplamıştım, hepsini söyleye- cektim. Ertesi gün okula hiç olmadığım sevinç ve istekle ve koşarak geldim. O kadar erken gelmişim ki okulda sadece on kişi vardı. Onlarda oyun için gelmişlerdi. Sürgülü metal kapının önünde beklemeye başladım. Bekledim, bekledim ama gelmedi herkes toplanmıştı ve ben sürgülü demir kapının önünde bekliyordum. Arkada herkesin toplandığını ve sınıfa girmeye başladığını duyuyordum, herkes içeri okula girmişti saatime baktığımda ilk ders başlamış ve ben geç kalmıştım. Sınıfa geldiğimde ilk dersi kaçırdığım için yarım gün yok yazıldım. Bir süre böyle sürdü ve sonunda dört gün devamsızlığım vardı. Artık beklemekten vazgeçmiş- tim, aradan bir ay geçti. Yine bir gün sınıfta iken okul müdürü ve Mine içeri girdi, o kadar mutluydum ki eteklerim zil çalıyordu. Nasıl bir mutluluk ise Mine’deki değişikliği anlamamıştım. Daha sonra fark ettim ki saçları artık turuncu, uzun örülmüş değil, siyah ve kısaydı. Müdürümüz gözleri hafif dolu bir bakışla “Çocuk- lar arkadaşınız Mine bir süre aranızda yoktu bunun nedeni hasta olması. İşte bu yüzden sizden istediğim arkadaşınıza daha dikkatli davranmanız,” dedi ve çıktı. Nebahat Öğretmenimiz tutuk bir sesle “Yerine geç kızım,” dedi. Sınıfta kimseden ses çıkmıyordu. Daha sonrasında, Mahmut özür diledi ve kimse onun hastalığından konuş- muyordu, kimsede ona hastalığını hissettirmiyordu, ben ise hiç bir şey konu- şamıyordum.O dönemin sonuna kadar da kimseyle uzun süreli konuşamadım. Mine’ye söyleyeceğim bir sürü kelime vardı beynimde ama bir tanesini bile söy- leyemedim ve o dönemin sonunda da taşındılar. İçimde hep bir pişmanlık kaldı YUSUF MEHMET RIFAT BÖREKÇİ İLKOKULU MAMAK/ANKARA 29