My first Publication Cihanbeyli Dergi iç (4) | Page 15

MAHA L LEN İN SEV İML İ K I Z I Ö Y K Ü Ç ok güzel bir ilkbahar sabahı, güneş yeni bir güne göz kırpıyor; masmavi gökyüzünü aydınlatıyordu. Kuşlar en güzel sesleri ile şarkı söylüyordu. Bu güzel günlerin tadını çıkarmak isteyen çocuklar, güne gözlerini mutlulukla erkenden açıyordu. Bu çocuk- lar arasında Öykü adında bir kız çocuğu da vardı. Öykü, sakin bir mahallede annesi, babası ve kendisinden altı yaş büyük ablası ile yaşayan; kıvırcık, uzun sarı saçlı bir çocuktu. Öykü’nün yaşadığı mahallede herkes Öykü’yü çok severdi. Öykü ve arkadaşları bir Pazar günü yine erkenden kalktılar. Kah- valtılarını yaptıktan sonra parka oyun oynamaya gittiler. Hep birlikte koşuyorlar, eğleniyorlar, oyunlar oynuyorlardı. Daha sonra top oynama- ya karar verdiler. Top oynarken Öykü’nün attığın top komşuları Reyhan Hanımların camına geldi ve cam kırıldı. Öykü kendisine kızarlar diye korkmuştu. Reyhan hanım çocuklara, camı kimin kırdığını sorduğunda; Öykü ‘Ben kırmadım,’ diyerek yalan söylemişti. Daha sonra arkadaşları camı Öykü’nün kırdığını söyleyince, Öykü’nün yüzü kızardı. Reyhan Hanım “Öykü yalan söyleyerek gözümden düştün,’ dedi. Öykü daha çok üzülmüş ve utanmıştı. Yaptığı hatayı anladı. Reyhan Hanım’dan özür diledi. Öykü o günden sonra hiç yalan söylemedi. SİMGE NUR DOKUZYOL İLKOKULU OĞUZELİ/ GAZİANTEP 14