BİZ FARKLIYIZ ARKADAŞLAR!.. Herkesin birbirine benzemediğini küçük yaşlarda öğrendim. Onlar çok güzel şarkı söylerler, ben ise sadece üzülerek bakmakla yetinirdim. Benim neyim eksikti ki? Sonra çok güzel resim çizdiğimin farkına vardım. Çok mutluydum tabi, onlardan bir farkım olduğunu düşünüyordum derken benim gibi resin çizenlerinde olduğunu gördüm. Hemen üzüldüm neden bana özel değildi ki bu? Neden onlar da resim çizebiliyorlardı? Fark bunun neresindeydi? Belki de hemen belki de uzun sürede anladım. Benim kalemi aldığımdaki o hisle, o kalemle kağıda döktüğüm ruhumdaki parçalarla diğer resim çizenlerin arasında milyonlarca fark vardı. Kaynağımız kalemdi belki ama içinde uyandırdığımız o yatan hisler farklıydı. Biz farklıydık. Ama biz bunun farkında değildik. Kör olanı görmüyor zannettik, susanı konuşmuyor, somurtanı gülmüyor zannettik, ama biz çok yanıldık. Benzer olduğumuz düşüncesini tekmeleyip, aynı olduğumuz düşüncesini koyduk beynimizin bir kenarına. İşte bu yüzden en çok yanlışı biz yaptık. Görmeyen insanın kendi karanlığında çizdiği resmi görmeyerek asıl biz kör olduk. Susanın, belki de konuşulmaya değer bir şey bulamadığı için sustuğunu bilmeden konuştuk, kendimize yakışmayan diyaloglar içinde kendimizi bularak. Biz farklıyız arkadaşlar!... Bizi biz yapan da bu zaten. Kimimiz böcekten korkarız kimimiz karanlıktan. Kimimiz bir kaza anında tepkisiz kalırken, kimimiz ise ağlamaktan deliye döneriz. Aynı yemeği yesek de, aynı ortamda büyüsek de, aynı şeyi giysek de gülümsemelerimiz farklı kokar bu seferde. Ve biz birbirimizin aynısı değiliz, bunu da unutma sakın. Nasıl tatlı suyla, acı su birbirinin aynısı gibi gözüküp birbirinin zıttıysa, sen de karşındakinin zıttısın.
Yağmur ÖZTÜRK