de het in mei doen, en ik in augustus. Dus in
echte Carlos & Maria stijl, zijn we getrouwd in
de maand waar we het erover eens waren
dat dat onze laatste keus was. Ik ben blij dat
we die datum hebben gekozen, want geen
maand later zou Carlos overlijden.
ONVERWACHTE DRAAI
Het was Valentijn en hoewel dat ons nooit
zoveel betekende (ik deed alsof ik het niks
vond en hij wist dat). Carlos deed toch altijd
wat liefs voor me. Ik was teleurgesteld toen
ik erachter kwam dat Carlos moest werken
die dag, een collega had zich ziek gemeld
en Carlos had zich vrijwillig aangeboden om
hem te vervangen. Hij had een goed hart.
Carlos had thuis moeten zijn rond zes uur,
dus had ik speciaal zijn favoriete maaltijd gekookt en de kleding aan gedaan die hij me
het mooist vond staan. Het was bijna zeven
uur toen ik me zorgen begon te maken. Om
acht uur raakte ik in paniek. Om negen uur
stond ik op het punt mijn bewustzijn te verliezen, als mijn beste vriendin, die rond achten
langs was gekomen, er niet voor me was geweest.
HET TELEFOONTJE
Om twaalf voor tien ging de telefoon. Ik kon
niet opnemen, ik wist dat het Carlos niet zou
zijn, die zou zeggen dat hij vaststond in het
verkeer. Ik wist het, en ik haatte dat ik het wist,
ik haatte dat ik niet kon geloven dat hij het
was, want ik had het zo hard nodig. Ik had
iets nodig om me aan vast te houden, zelfs al
was het niet echt.
Ik wou dat ik sterk genoeg was geweest om
zelf de telefoon op te nemen, om er zelf achter te komen dat Carlos was omgekomen bij
een auto ongeluk, om te horen dat hij op slag
dood was en geen pijn had gevoeld. Maar
zo sterk was ik niet, dus moest ik het horen
van Cristina. Ik wou dat ik sterk genoeg was
geweest om de speech die ik hield op zijn
begrafenis af te maken, maar dat was ik niet
dus moest mijn moeder het voor me doen.
Ik wou dat ik sterk genoeg was geweest om
de tekst op zijn grafsteen uit te kiezen, maar
dat was ik niet dus heeft zijn beste vriend dat
gedaan. Ik wou dat ik sterk genoeg was om
zijn rustplaats te bezoeken en bloemen op
zijn graf te leggen, maar dat ben ik niet dus
doen onze vrienden het.
Ik wou dat ik sterker kon zijn, voor mezelf, voor
hem. Ik doe zo mijn best.
Ik ga nu elke week naar een steungroep, ik
ga proberen om zijn graf te bezoeken deze
Valentijnsdag. ■