Column
M E E T M A RI J E
20 JARIGE MEDIA STUDENT AAN
DE HOGESCHOOL VAN AMSTERDAM. HOUDT VAN SCHRIJVEN
EN NOEMT ZICHZELF EEN GOODY
TWO SHOES, EEN WIJNLIEFHEBBER EN EEN IS IN VOOR EEN LOLLETJE. TEAM LID EN COLUMNIST BIJ
MISS VIP SINDS DECEMBER 2013.
Iedereen heeft die ene hobby die ze niet
genoeg doen. Of die van jou nou wandelen, schilderen, zingen, of de piano spelen
is, je wenst dat je er meer tijd voor had. Voor
mij, is dat schrijven. Schrijven lijkt het enige
ding te zijn dat mijn geest kalmeerd. Op de
seconde dat mijn woorden het papier raken,
begint de wereld om me heen langzamer
te draaien, en al dat er is, dat ben ik. Het lijkt
alsof ik mijn leven dan even pauzeer. Het is
een manier om mijn hoofd een beetje leeg
te krijgen en wat vrede en rust te vinden.
Maar waarom, in Godsnaam, doe ik het
dan niet vaker? A writing a day, keeps the
doctor away. Maar ik doe het gewoon niet.
Komt het misschien door de verstikkende
social media? Of door de constante haast
romdom school, werk, sporten en sociale
contacten? Met de hoge snelheid waarmee
de wereld draait, lijken we gewoon te druk
te zijn met leven. Het is niet alleen het geval
met hobby’s. Het is het gevangen zitten in
het moderne leven, om te zien hoe de wereld daadwerkelijk is: prachtig. Heb je ooit
door het bos gewandeld, en gewoon waargenomen wat er gebeurde? De vogels vliegen over, een beekje spettert ergens in de
buurt, de bomen kraken wanneer de wind
tegen de takken botst. Een konijn hoppend
door het veld, met zijn neusje snuffelend
aan de koude winter lucht. Dat is de echte
wereld. Niet onze sociale media, de online
virtuele wereld, maar de natuur in haar puurheid. Dat is het echte leven. Ik denk dat we
daar wat meer van nodig hebben. Gewoon
om te realiseren waar we vandaan komen,
en waar we ons zelf in veranderd hebben.
Als het niet aan geld en sociale status lag,
dan zou ik van een klein huisje in het bos
genieten. Met een paar dieren, mijn eigen
moestuintje en een klein hout oventje om
op te koken. Waar ik water kook, dat ik uit
het beekje heb gehaald, een eitje gelegd
door mijn eigen kip. Een hele dag besteden
aan het koken van het diner. En gewoon
het leven wat rustiger aandoen. Dat is mijn
droom. Ik denk dat ik dan elke dag de rust
en vrede terugvind. Maar het lijkt niet eens
een echte mogelijkheid. De wereld is niet
meer zo. Ik moet blijven schrijven om de
vrede te vinden. Misschien als ik het vaker
deed, had ik niet het gevoel alsof ik aan de
wereld moet ontsnappen. Misschien kunnen
die eens-per-dag momentjes ooit genoeg
zijn.■