6
Fot. Robert Wilczyński
podsumowują autorzy badania – jest
w dużej mierze powierzchowna, fragmentaryczna i nierówna.
To właśnie ten stan rzeczy stara się zmienić Muzeum Holokaustu
w Kurytybie. Założone w 2011 r. jako pierwsza tego typu placówka w Brazylii, muzeum obok upamiętniania, postawiło na edukację jako kluczowy element swojej działalności. Dla Carlosa Reissa, koordynatora generalnego muzeum, wyniki badania to nie tyle diagnoza, co konkretne narzędzie. – Dzięki twardym danym, a nie tylko domysłom, możemy precyzyjniej określić grupy docelowe, dostosować język przekazu i udoskonalić nasze programy edukacyjne – podkreśla Reiss. Dział edukacyjny muzeum postrzega swoją pracę jako nierozerwalnie związaną z formalnym systemem szkolnym, choć nie może go zastąpić. – Muzeum nie jest ani początkiem, ani punktem końcowym pracy wykonywanej w szkole – to uzupełnienie, które pozwala tę wiedzę pogłębić – mówi Denise Weishof, która kieruje tym działem. Takie podejście odzwierciedla szerszą filozofię instytucji: edukacja o Holokauście jest najskuteczniejsza wtedy, gdy dotyka różnych sfer życia, budując świadomość historyczną zamiast ograniczać się do przekazywania suchych faktów.
Samo opublikowanie badania to przemyślany krok strategiczny. Tworząc pierwszy ogólnokrajowy bilans wiedzy – i niewiedzy – Brazylijczyków o Zagładzie, Muzeum Holokaustu w Kurytybie wraz
z partnerami dało decydentom, edukatorom i organizacjom społecznym coś, czego wcześniej brakowało: konkretny punkt odniesienia. W dobie dezinformacji i prób zakłamywania historii, posiadanie takiej bazy ma fundamentalne znaczenie.
Laura Nicolli Kullock
Specjalistka ds. public relations w Muzeum Holokaustu w Kurytybie oraz doktorantka na kierunku Holocaust Studies na Uniwersytecie
w Hajfie w Izraelu.