Leven is COMMUNICEREN is Leven De Wetten Voor Goede Communicatie | Page 105

De copingstijlen zijn onderverdeeld in probleemgerichte en emotiegerichte stijlen.
Bij emotiegerichte coping tracht de persoon de emotionele respons op een stressvolle situatie onder controle
te brengen door deze te vermijden, door emotionele sociale steun te zoeken of door expressie van emoties.
Bij probleemgerichte coping gebruikt hij middelen om stressvolle situaties aan te pakken of te veranderen,
ontwikkelt hij ontspannende activiteiten, zoekt hij sociale steun om problemen te bespreken of ontwikkelt hij
geruststellende gedachten. (de Vries, 2007) (Vermeiren, 2005)
Hij beschikt hiervoor over vijf mogelijke technieken van coping
1. prestatietechnieken
Dit houdt in dat men probeert om een moeilijke situatie het hoofd te bieden door een grotere inzet te vertonen.
Men tracht de uitwendige situatie in gunstige zin te beïnvloeden zodat de moeilijke situatie draaglijker wordt. vb. sporten als reactie op bedreiging van de gezondheid door stress of verminderende lichamelijke conditie.
(assertieve reactie)
2. agressief forceren
Dit gebeurt door het gebruik van agressief geweld en door blind forceren. Wanneer het bestaan bedreigd wordt
zal men de stresserende situatie proberen te veranderen. - vb. Een ouder wordende heeft het moeilijk met het
snijden van zijn vlees. Wanneer de dochter het bestek afneemt en zegt: “Ik zal dat wel voor u doen”, reageert
de oudere door het bestek terug uit de handen te rukken en te zeggen: “Laat mij dat doen, ik kan dat zelf wel!”
(agressieve reactie)
3. aanpassen
Het gedrag in overeenstemming brengen met de veranderende omstandigheden. (assertieve reactie)
4. defensief gedrag ontwikkelen
Dit wil zeggen dat onaangename, bedreigende of pijnlijke situaties ontkend worden, waardoor er geen
verandering optreedt. - vb: ook hier bv “Ik kan dit wel alleen, dus laat me met rust.” Ondanks duidelijke
moeilijkheden om een bepaalde taak uit te voeren. (subassertieve reactie)
5. vluchttechnieken
Het problematisch karakter van de situatie wordt erkend, maar de persoon vindt zichzelf niet capabel om de
noodzakelijke verandering te bewerken door actief in te grijpen. Daarom trekt hij zich fysiek of mentaal terug
en distantieert hij zich van bepaalde gegevens. - vb. Een oudere ging regelmatig mee een kaartje leggen op
café. De laatste tijd komt hij niet meer. Dit komt doordat hij niet goed meer kan volgen in het gesprek en zich
niet zo lang meer kan concentreren. Hij beseft dit maar al te goed, maar wil niet dat de anderen dit weten. Dus
besluit hij niet meer te gaan. (Godderis, Van De Ven & Wils, 1992).
105