Gina herkent deze wisselende reacties en ook het
gevoel dat het niemand wat aangaat. “Mensen zijn
echt sensatiebelust”, zegt ze. “Mensen die je helemaal
niet goed kent, gaan vragen stellen, vragen of je het
gepland had en zo. Ik vond dat heel vervelend, want
het gaat niemand wat aan., Mensen die je nauwelijks
kent, bijvoorbeeld mensen op het schoolerf of die je
tegenkomt bij de sportles, die vragen ernaar. Ik had
heel erg het gevoel dat ik dan onderwerp van een
roddel werd: ‘Ze heeft er al vier en nu komt er nog
een bij!’ Niet prettig.”
Omschakeling
Zowel Gina als Monique konden nadat ze aan
het idee gewend waren wel van de zwangerschap
genieten. Toch was het voor beide gezinnen een hele
omschakeling.
Gina geeft aan: “Nog een baby’tje erbij betekent
wel dat alles op zijn kop staat. Je bent ineens minder
mobiel, je hebt al kinderen die zelfstandig zijn, die je
minder hoeft te verzorgen en dan ben je nu ineens
weer in de verzorgingsfase. Ik ging daar niet direct van
juichen”.
Het hebben van grotere kinderen maakt het aan
de andere kant ook juist weer makkelijker. Zowel
Monique als Gina vertellen dat ze van hun oudste
kinderen veel hulp krijgen bij de verzorging van de
baby. “Het is ook heel leuk om te zien dat iedereen
zo gek is op de kleine. Hij krijgt zoveel kusjes, brasa’s
en liefde. De oudere kinderen zijn verliefd op hun
kleine broertje en er is absoluut geen sprake van
jaloezie. De tweeling kan soms nog wat onhandig
zijn”, vertelt Gina, “door bijvoorbeeld als de baby net
slaapt, wild enthousiast naar binnen te stormen om
hun kleine broertje een kusje te geven. Ik reageer dan
vaak onaardig tegen hen, al weet ik dat ik beter op
een vriendelijke toon kan uitleggen dat ze dat liever
niet kunnen doen als hij net slaapt. Alles vergt gewoon
een strakke planning en als de oudere kinderen deze
planning dan verstoren, dan gaat dat ten koste van
andere dingen. Als de tweeling baby Romero wakker
maakt, betekent het op dat moment dat ik niet mijn
oudste kan helpen met haar schoolwerk. Eerst moet
Romero weer in slaap gesust worden.”
Uit ervaring weet ik dat het eerste jaar met een baby
zwaar is: je hebt gebroken nachten, de baby heeft
veel verzorging en aandacht nodig, kan je nog niet
zeggen wat er scheelt als hij huilt. Maar het is ook
geweldig. Een klein mensje dat steeds meer kan en de
wereld ontdekt. Tot nu toe gaat het goed; de grootste
uitdaging is iedereen aandacht geven. Romero heeft
mij nu erg nodig, maar dat is een fase. Mijn man
en oma’s springen ook bij en zo komen de andere
kinderen niets tekort. Als dat eerste jaar voorbij is, zal
alles wat meer in balans komen.
Ook Monique heeft naast de moeilijke dingen
vooral het plezier van een kleintje binnen het gezin
ervaren. “Hoewel ik bij deze zwangerschap veel
minder last van bekkeninstabiliteit had, was het toch
op de achtergrond aanwezig. Het scheelde daarom
ontzettend dat onze twee andere kinderen al wat
ouder zijn. Die hebben flink meegeholpen. Ik kon
echt op hun hulp rekenen. Ze zijn ontzettend dol op
hun zusje. Kayleigh is nu drie jaar en er is meer rust in
de tent. Ook zij is nu al iets zelfstandiger.
Terugkijkend denk ik: het eerste jaar was erg zwaar,
maar we hebben als gezin ontzettend genoten van
deze verrassing. Ik zou het niet hebben willen missen.
Advertentie