Kinderfilosofie ...
Elk kwartaal filosoferen een aantal kinderen van verschillende leeftijden over een bepaald onderwerp. Heeft
u ook een mondig kind dat de mening niet onder stoelen of banken steekt? Meld hem/ haar aan via info@
kidztori.sr of op www.facebook.com/kidztori!
Hoe denken kinderen over de wereld en zichzelf, over levensvragen,
maar ook over kleine, gewone gebeurtenissen?
Kinderen zijn van nature nieuwsgierig. Vanaf het moment dat ze
geboren zijn, proberen ze te begrijpen wat er om hen heen gebeurt.
“Gaat Blackie de hond ook naar de hemel bij oma?” “Bestaat God?”
Maar wie heeft hem dan gemaakt?”
Het is belangrijk om te praten met je kind, omdat het zo leert omgaan
met de buitenwereld. Door te praten stimuleer je je kind een mening te
vormen. Bovendien leer je elkaar beter begrijpen. Je kunt van alles met
je kind bespreken.
In deze editie filosoferen we met Ashante (7), Isabelle (7),
Larissa (10), Dayonara (11) en Dexter (7).
Deze keer praten we met elkaar over ‘de dood’. Vinden
jullie dat een lastig onderwerp?
Ashante en Isabelle: “Niet zo echt.” Ook Larissa en
Dayonara vinden het geen probleem. Dexter vindt het een
beetje een lastig onderwerp, want hij weet er niet zoveel van.
Wat is ‘de dood’ eigenlijk?
Dayonara: “ Dat je bent overleden.”
Ashante: “En dan word je begraven of gecremeerd. Bij
begraven wordt je in de grond gestopt en cremeren weet ik
eigenlijk niet zo precies.” Dexter helpt haar: “Dan word je
in een oven gestopt en later in de zee uitgestrooid.” Isabelle
begint hierop een beetje te lachen, want ze vindt cremeren
maar een gek iets.
Kennen jullie iemand die dood is gegaan?
Iedereen knikt en Dayonara vertelt dat haar oma’s baas
dood is gegaan en gecremeerd.
Larissa: Ja, en één van mijn opa’s en onze (noot van de
redactie: Larissa en Dayonara zijn zusjes) oppasvader is
dood.
Ashante: “Allebei mijn oma’s zijn overleden en ze zijn ook
gecremeerd.”
Isabelle: “Bij mij is mijn buurman dood gegaan.”
Dexter: “Een van mijn opa’s is overleden.”
54
KidzTori
Hoe voelde je je toen deze mensen dood waren?
Ashante: “Ik weet het eigenlijk niet meer precies. Het is lang
geleden.”
Dayonara: “Toen ik hoorde dat onze oppasvader dood was,
was ik heel verdrietig en kon ik niet stoppen met huilen. En
toen mijn opa dood was, keek ik elke keer naar zijn foto en
dan begon ik weer te tranen.”
Larissa: “Het maakt je verdrietig, omdat die persoon er dan
niet meer is.” Dayonara reageert hierop door te zeggen:
“Maar al is die persoon overleden, dan voel je hem toch nog
in je hart.”
Isabelle geeft aan dat zij niet verdrietig was toen haar
buurman dood was: “Hij was al oud en hij had kanker.”
Gaan alleen mensen dood?
Dexter: “Ook dieren gaan dood en planten.” Op de vraag
of het anders is als dieren dood gaan of mensen antwoordt
hij: “Bij mensen is het erger, want mensen zijn ’ iemand’ en
bij dieren die je niet kent, bijvoorbeeld in het wild, dan is
het niet zo erg. Je kent ze niet.”
Larissa: “Er is wel een verschil tussen dieren en mensen die
dood gaan. Mensen worden begraven en bij dieren is dat
niet zo.” “Ja,” vult Dayonara aan, “honden die aangereden
zijn, laten ze soms gewoon op straat liggen. Dat vind ik
wel een beetje zielig, maar bij kikkers vind ik het gewoon
smerig!”
Ashante: “Bij Isabelle is haar poes doodgegaan.” Isabelle
vertelt wat er is gebeurd: “Ik had een poesje voor mijn
verjaardag gekregen en ze was pas drie maanden. Een grote
hond heeft haar skelet toen helemaal in elkaar gedrukt en
toen is ze dood gegaan. Mijn moeder heeft het poesje toen
begraven in de tuin.”Ashante: “Ja, als die poes van jou is
geweest, dan kan je hem wel begraven in de tuin. Anders
niet.”
Dayonara: “Sommige mensen gooien een dood dier soms
gewoon in de goot. Dat heeft mijn oom gedaan. Eén van
zijn hondjes was doodgegaan en hij heeft hem gewoon
weggegooid. Toen ik het hoorde vond ik het zo zielig. Het
was beter geweest om het hondje te begraven.” Ashante: