—
İLMEĞİN ÇÖZÜLDÜĞÜ
—
OZAN ÖZTELLİ
bağıracakken karanlığa uzanıyor ip cümlenin boynuna bir ilmek dolanacak her yeni gelenle kendi tekmeliyor su altındaki toprağı kuyu dediğin tutunamamış kovaların mezarı
bir kitabın alnı açılacak darbenle darbenle öykünün kahramanı yara izi sahibi yalnızca ilk sayfalardan tutmadık diyecekler saçı saçından kopardığın her tel diken sahibi komşu krallar kalelerinden konfetiler atıyor üzerine sen sokakta sokak lağım içinde keşke taşa ilk uzanan eli tutsaydın
çiçek çocuk toprağa tutununca soytarılarını kapıştıran krallar duraksadı birden koca koca yapıların kapıları sürgülendi aman dediler dışarıdan iyilik gelecek içeriye kızartma yağlarını lavaboya dökmeden saçak altında zili çalanların üzerine boca ettiler zıpladı zamanın kullanışlı aptalı dedi, en azından su kirlenmedi
bağıracakken bir mezarın kapatılma hızıyla eşdeğer sen ağzını bir çukur san diye yalanlarla doldurdular ama iyimserlik ya kefenin güzel marka çaputtu her çağda kandın aynı teraneye bu insanın demirbaşı fiyakalı yaşama diye fiyakalı ölümle doldurdular aklını
başka bir öykünün yedek oyuncusu kitabın kanına tampon değiştirelim olanı, kahraman ölür ama hatırlar mı taşı atanı? kuyuya düşen kovanın söylemeyip hep içine attığı su kirlendi su kirlendi su kirlendi ne kadar kıymığın varsa gözyaşına battı
yarın bir son gelecek yakın zamanlar için buna başlangıç diyecekler betonları yarıp yaya geçitleri ve mucizeler bu sefer kanma diyeceğim bu sefer kanmayacağım kovanın, kitabın ve suyun hatrına kıymıklarına değen ama bir ihtimal ilmek çözülürse diye bir ihtimal ipe baktığı yalnız kovanın bir ihtimal krallar soytarı olunca ve duvarlar dümdüz kabuğunu kaldırıp son sözü yazacağım dünya için-belki şiirim bitmiştir-
GÖRSEL: RENE SILBERNAGEL
32
6. Sayı Öteki