Katalogi wystaw Malarstwo polskie XIX i XX w. | Seite 75

Niewątpliwie najwyraźniejszą postawą Jakuba Zu c ke r a , k tó r a o k r e ś l i ł a j e g o ż yc i owe l o s y, a także naznaczyła styl malarski, był kosmopolityzm malarza. Plastyk urodził się w żydowskiej rodzinie w Radomiu, lecz już w wieku 13 lat samodzielnie zbiegł do Palestyny, gdzie jednak nie osiadł na długo. Na Wschodzie uczęszczał do Szkoły Sztuki i Rzemiosł, na zawsze wiążąc swoje losy ze sztuką. Po czynnym udziale w I Wojnie Światowej osiadł na chwilę w Paryżu, którego atmosfera i różnorodne środowisko artystyczne ukształtowały manierę Zuckera. Młody twórca polskiego pochodzenia szedł ścieżką edukacyjną przetartą przez innych reprezentantów Ecole de Paris – kształcił się m.in. w Academie Julien oraz Coralossi. Lata międzywojenne dzielił jednak między Francję i Włochy a Nowy Jork, w którym pracował jako asystent jubilera oraz portrecista. Do końca życia nieustannie podróżował między kontynentami. Ekspresyjna weduta Kościółek posiada charakterystyczne elementy dla stylu artysty. Miasto i jego krajobraz były jednym z ulubionych tematów Zuckera już od czasów paryskich. Twórca pospiesznie notował w plenerze napotkane widoki, starał się oddawał emanującą na przechodniów atmosferę. Formy plastyka cechują motywy charakterystyczne dla twórców amatorów, czy jak Zucker, notorycznie 75 przerywających swoją edukację. Linia kładziona jest impastowo, kolor niezwykle ekspresyjny buduje nastrój dzieła. Plastyk nie zważał na proporcje i prawidła perspektywy – co dokładnie dostrzec możemy kierując wzrok na pospiesznie naszkicowaną rodzinę w centrum obrazu na osi kościoła. Ujęcia widoków są niezwykle indywidualne i impresyjne, zdają się kontynuować tradycję postimpresjonistyczną, a także posiadają wiele cech wspólnych z dziełami współczesnych Zuckerowi artystów przynależnych do Ecole de Paris: m.in. Alfreda Aberdama, Zygmunta Menkesa czy Leona Weissberga (znanych z „Grupy Czterech”). Analizując dorobek twórcy dostrzec możemy, iż przez niemal całe życie jego styl był spójny i konsekwentny, mimo, iż malarza fascynowały różnorodne tematy: pasjonował się przyrodą, uwielbiał malować kwiaty, wykonywał ekspresyjne portrety. Niniejsza kompozycja ukazuje nieustającą pasję malarską Zuckera, objaśniającego często swoja motywację we wzniosłych słowach: „Nie maluję dla pieniędzy, ani z poczucia obowiązku, ani żeby odnieść sukces i zdobyć rozgłos. Maluję na chwałę Boga, w podzięce za wszelkie łaski, którymi mnie obdarzył. Maluję dla siebie, ponieważ sztuka to najpewniejsza droga do wolności, ucieczka od życiowych problemów”.