Niedatowany obraz Jana Wacława Zawadowskiego( zwanego, tak jak zanotowano to na sygnaturze: „ Zawado”) jest charakterystycznym dziełem dla stylu tego reprezentanta tzw. École de Paris. Choć artysta urodził się i kształcił w Polsce( na krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych), jego sztuka ukształtowała się w pełni pod wpływem maniery artystów tworzących współcześnie mu we Francji oraz dzieł zobaczonych w jej stolicy. Po wyjeździe do Paryża ok. 1912 roku Zucker dość szybko nawiązał bliskie kontakty z tamtejszą bohemą. Choć w kręgu najbliższych przyjaciół twórcy znaleźli się reprezentanci radykalnej awangardy( m. in. Robert i Sonia Delauney), Zawado przez niemal całe życie wierny był manierze postimpresjonistycznej i tematom klasycznym.
Kąpiące się należą do dzieł powstałych w dojrzałym okresie twórczości pochodzącego z Wołynia malarza. Po przyjeździe do Francji i krótkiej emigracji do Hiszpanii Zawadowski tworzył prace eksperymentując nieco z formą, kreując martwe natury w klasycznym stylu, czy szkicował pejzaże z najbiedniejszych dzielnic wielkich miast. Przez cały okres poszukiwań interesował się jednak filozofią sztuki oraz estetyką, analizował techniki malarskie kanonicznych mistrzów. Niniejszy obraz jest efektem połączenia fascynacji i analizy klasycznych tematów oraz stylów z fascynacją oraz próbą uchwycenia pejzaży południowej Francji, przede wszystkim Prowansji. Obraz Zawado jest bezpośrednim nawiązaniem do analogicznego dzieła jego największego mistrza, Paula Cezanne’ a. W dziele twórcy postimpresjonizmu, Wielkich kąpiących się, mimo nieakademickiej formy, rozstrzygane są kwestie harmonii i kierunków, ludzkie ciało staje się wyznacznikiem kanonu sztuki. Zawadowski świadomie nawiązuje korespondencję ze słynnym obrazem – przede wszystkim niemal dokładnie „ przekłada” figury( przede wszystkim dwie stojące kobiety z prawej strony płótna) na osobisty język plastyczny. To z jednej strony oddanie hołdu, z drugiej zaś wyraz świadomości talentu oraz własnych możliwości.
Choć znany jest co najmniej jeden obraz Zawado o tej samej tematyce( Kąpiące się, również niedatowany), to właśnie opisywane dzieło stanowi tak dobitny metakomentarz do dziejów sztuki. Formy malarza wynikają ze skrupulatnej analizy kierunków XX wieku, twórca świadomie wynosił ich niektóre cechy, tworząc swoje własne, niepowtarzalne kompozycje.
W monografii artysty Charles Gourdin pisał: „[…] wcześnie rozpoczął tworzyć własny język, własny styl, wychodzący poza kierunki malarskie, które przecięły pierwsze dziesięciolecia XX wieku i częściowo nałożyły się na siebie- czy to fowizm w jego arbitralnym i paroksyzmowym chromatyzmie, kubizm w jego geometrycznej surowości, czy surrealizm w jego delirium. U niego marzenie czyniło piękniejszym, sublimowało świat, obrazowanie świata, przekształcało go w cudowny i nieustanny barwny spektakl”.
63