ANALIZA TWÓRCZOŚCI
Poszukiwania idealnego środka wyrazu trwały dość długo w życiu Rydet. Z początku artystka uczyła się malarstwa i uważała tę dziedzinę za swoją pasję. Fotografią zainteresowała się dopiero na początku lat 50., więc kiedy miała około 40 lat. Artystka wspominała z chęcią o inspiracji, jaką był dla niej jej brat Tadeusz. Rydet działał w latach 30. na Huculszczyźnie, gdzie fotografował folklor, ale wykonywał również świetne, psychologiczne portrety. Do fotografii powrócił w latach 50., kiedy to ukazywał pełne szlachetności prowincjonalne miasteczka.
Pierwsze fotograficzne próby artystki wykazują sięganie przez nią do różnych konwencji i metod. Przedstawiają one upozowane, lekko surrealistyczne kompozycje; makrograficzne ujęcia fauny i flory oraz aranżowane, nieco melancholijne scenki odnoszące się do piktorializmu, nawiązujące do malarstwa. W drugiej połowie dekady Rydet poszukiwała bardziej awangardowych form. Na jej zdjęciach widoczne są surrealne układy światła i cienia, niekiedy są już one całkowicie abstrakcyjne. Okres ten porównywany jest do działań wybitnego fotografa Andre Kertesza, ale również analogicznych poszukiwań polskich twórców: Zdzisława Beksińskiego, Jerzego Lewczyńskiego. W tej samej dekadzie pojawiły się pierwsze, jeszcze niedoskonałe fotografie artystki o charakterze dokumentalnym, fotoreportażowym.
Pierwszy ważny cykl artystki to Mały człowiek. Składają się na niego zdjęcia wykonywane od 1952 do 1963 roku. Na zdjęciach Zofia Rydet przedstawiła wizerunki dzieci z Bloku Wschodniego. Fotografie układają się w narracyjny, problemowy cykl zawarty później w słynnym albumie. Kompozycje ukazują dzieci podczas ich codziennych czynności, zmagań, trudów, zabaw. Co najważniejsze i jeszcze nie tak typowe dla tamtych czasów, fotografka próbowała uchwycić psychologię małych modeli.
Kolejna słynna seria tej wyjątkowej artystki to Świat uczuć i wyobraźni, opublikowana w 1979 roku. Składa się na nią wiele zdjęć podzielonych na dodatkowe podcykle fotomontażowe. Głównym tematem onirycznych kompozycji są najważniejsze etapy w życiu człowieka. Artystka skupia się przede wszystkim na pokazaniu niepewności doli ludzi. Rydet odwołuje się do ikonografii ludowej, zawiera w cyklu wątki chrześcijańskie.
Najbardziej monumentalny cykl Zofii Rydet to słynny Zapis Socjologiczny. Pierwsze fotografie serii powstały podczas wyjazdów artystki po polskich wsiach. Podczas nich dokumentowała życie, a przede wszystkim mieszkania Polaków. Szczególnie interesowała ją wieś, jej estetyka i zwyczaje. Fotografka dążyła do ukazania spektrum społeczeństwa polskiego. Również do tego cyklu, tak naprawdę nigdy nie dokończonego, utworzyła kilkadziesiąt podserii, odnoszącej się do konkretnych obiektów i przedstawień( np.
Obecność ukazująca wizerunki Jana Pawła II w wiejskiej ikonosferze).
W okresie stanu wojennego Rydet tworzyła wiele kompozycji na rzecz opozycyjnego Kościoła, powstawały również mniejsze, melancholine serie( Nieskończoność dalekich dróg). W cyklu Suita Śląska powracała do swoich poprzednich fotografii, modyfikowała je techniką fotokolażu, podkolorowywała farbami lub flamastrami. Na początku lat 80. Powstały autotematyczne Ślady z portretami artystki pochodzącymi z różnych okresów jej życia.
289