BIOGRAM ARTYSTY
Zbigniew Rogalski to artysta, którego głównym tematem jest wizualność, czy wręcz widzialność. Artysta działa w wielu mediach, choć jego najsłynniejsze, indywidualne prace to obrazy malarskie. Swoją karierę rozpoczynał w duecie Magisters( z Hubertem Czerepokiem). Przede wszystkim za pomocą fotografii i wideo artyści prezentowali swoje poglądy na temat miasta i jego estetyki, roli sztuki oraz pozycji twórcy. Prace duetu, istniejącego w latach 2000— 2002 cechuje absurd i nadrealizm.
Prace malarskie artysty zazwyczaj odnoszą się do konkretnych historii lub mają charakter anegdotyczny. Twórca często snuje narracje swoich kompozycji wokół faktów i dzieł z historii kultury. Jedną z pierwszych słynniejszych realizacji Zbigniew Rogalskiego jest seria prac związanych z postacią Jacksona Pollocka – w żartobliwym tonie, między hołdem a naigrywaniem się, artysta przedstawia swój autoportret w wyimaginowanej sytuacji – pomaga amerykańskiemu twórcy w akcie twórczym amerykańskiemu twórcy( Bez tytułu, 2000). W innym cyklu, Rogalski przetwarza swoje ulubione dzieła artystyczne dodając do nich swój osobisty komentarz – prace zdają się być pokryte parą, a autorska adnotacja nakreślona pospiesznie palcem. Podobny zabieg artysta powtórzył w serii
Bohaterowie. Tym razem tłem kompozycji staje się najbliższa przestrzeń malarza, przedstawia on również siebie. Na pierwszym planie pojawiają się napisane palcem nazwy zespołów muzycznych, malarzy, myślicieli, a nawet kosmonautów( Gagarin, 2003). Rogalski ujawnia swój finezyjny kunszt malarski oraz umiejętność drobiazgowego odwzorowania ulotnych zjawisk.
Subiektywizm spojrzenia i próba uchwycenia chwili, w zupełnie odmienny sposób niż robi to medium fotograficzne, to temat wielokrotnie eksplorowany przez
Rogalskiego. W Śmierci partyzanta( 2005) na monumentalnej, onirycznej kompozycji artysta podejmuje specyficzny dialog z widzem. Wprowadza efekt przyjęcia perspektywy umierającego bohatera. W Closer( 2006) i How She sees the Moon( 2007) ukazane zostają intymne obrazy, próba zbliżenia poprzez przyjęcie cudzego sposobu widzenia. Cykle Private Spring( 2005) oraz Portret trumienny( 2005) przedstawiają fotografie, które poprzez własną materię odbijają, czy raczej przyjmują obraz otoczenia. Rogalski buduje nastrój i stopniuje melancholijne uczucia, poddając w wątpliwość obiektywność obrazu.
Autotematyczne oraz autobiograficzne motywy również stosunkowo często pojawiają się w pracach Zbigniewa Rogalskiego( O śmierci sąsiada – 2003,
Together – 2004). Oba, poza anegdotycznym, autobiograficznym wątkiem stają się również popisem modelunku form oraz wykorzystywaniem możliwości barw.
Zbigniew Rogalski często pracuje w duetach. W projekcie z Michałem Budnym( Projekcja, 2006) artyści prowadzą subtelną grę z mediami artystycznymi. W duecie z Szymonem Rogińskim( np. Koniec światła, 2012), twórcy komponują enigmatyczne zestawienia obiektów, podejmując dialog z fotografią.
Działalność fotograficzna Rogalskiego to istotny wątek poszukiwań formalnych. Koło( 2008), Bez tytułu( skrzydła)( 2007), Neony( 2009), Wstęga Mobiusa( 2006) zestawiają przetwarzanie motywów obecnych od wieków w sztuce, z nowoczesnym spojrzeniem na przedmiot, jako obiekt sztuki.
Po kilku latach mniejszej aktywności, Zbigniew Rogalski powrócił do malarstwa tworząc dzieła badające motyw światła i barwy( m. in. Tokio, Moskwa, 2015). Powrócił także do wątku subiektywności widzenia, formalnie wkraczając na obszar abstrakcji( Widok z dna oka – 2015).
278