Katalogi wystaw Katalog prywatnej kolekcji dzieł sztuki | Page 267

BIOG R AM ART YST Y I ANALIZA T WÓRCZOŚCI polskim piktorialistą, twórcą „fotografiki”, pierwsze prace Hartwiga przedstawiały malownicze pejzaże. Pierwsza fotografia twórcy powstała, gdy miał 12 lat. Ukazywała ona widok na lubelską Starówkę. Motyw ten bardzo często powracal w przedwojennej twórczości artysty. Jak pisała Małgorzata Plater-Zyberk, „Miasto Hartwiga jest […] swoistą sceną teatralną, na której artysta realizował swoje ”spektakle„, pełniąc funkcję zarówno reżysera, jak i realizatora światła”. Plastyk chętnie wykorzystywał możliwość światłocienia. Około 1930 roku pejzaże artysty były mocno impresjonistyczne, uchwycone miękkim obiektywem, widoczne są na nich inspiracje malarstwem. Wielką zmianę w twórczości i wrażliwości Hartwiga przyniósł wyjazd do Wiednia. Artysta miał możliwość zapoznania się z najnowszymi tendencjami oraz z w pełni nowoczesnym sprzętem. Na swoją pracownię wybrał studio portretu i aktu Rudolfa Koppitza, jednocześnie również studiował grafikę. Dzięki temu zaczął eksperymentować z tzw. technikami szlachetnymi, za sprawą których odbitki nabierały charakteru podobnego do rysunku czy malarstwa. Po powrocie z zagranicznych podróży fotograf zaczął chętniej operować kontrastami czerni i bieli. Coraz trudniej było mu pogodzić pracę zawodową, fotografa w miejskim zakładzie, z artystycznymi aspiracjami. Po wojnie niemal od razu zaczął wystawiać. Poszedł inną drogą niż jego pierwszy mistrz Jan Bułhak, był również niechętny nurtom awangardowym. Z początku zajął się fotografią portretową. Jednak całkowicie pochłonęło go uwiecznianie teatru – jego ludzi, życia, scen. Pod koniec lat 50. artysta zaczął stosować kolaż oraz fotomontaż, część z jego prac stoi na granicy abstrakcji i figuracji. Jako jeden z pierwszych w Polsce zaczął eksperymentować z podczerwienią. Dużą popularność zaczęły zyskiwać przedstawienia miast, wydano kilka albumów Hartwiga zawierających zdjęcia Lublina, Łazienek oraz Kazimierza Dolnego nad Wisłą. W 1956 roku fotograf rozpoczął pracę nad autorskim albumem „Fotografika”. Ukazane w nim zdjęcia były opracowywane graficzne, zostały również połączone w szczególne pary, podkreślające kontrasty i opozycje w przedstawieniach. W 1963 roku swój początek miał wielki projekt Kulisy teatru, który był wynikiem współpracy ze scenografami, reżyserami i aktorami. Od drugiej połowy lat 70. artysta eksperymentował na formie. Część z jego prac była niemal abstrakcyjna, inne, bez żadnej ingerencji uwieczniały nieoczywiste widoki w przestrzeni. Hartwig zaczął fotografować w kolorze dopiero około 1990 roku. Zdjęcia przedstawiające porozdzierane kartki, plakaty nazwał Papieroplastyką. Fotograf coraz bardziej podupadał na zdrowiu. Działania artystyczne ograniczał więc do zacisza domowego. Opakowywał różne przedmioty w folie, dzięki czemu uzyskiwał nieoczywiste efekty optyczne. Często również uwieczniał martwe natury, przetwarzał swoje dawne fotografie w wielobarwne fotomontaże 267