Δ- Δεν μπορείς να φανταστείς πως σε καταλαβαίνω. Ένα πράγμα θέλω κι εγώ. Να μάθω γράμματα, να αποκτήσω γνώσεις και ύστερα να τις μοιράσω! Να γίνω δάσκαλος μορφωμένος κι όχι ένας απλός αμόρφωτος ακαλλιέργητος εργαζόμενος όπως ο πατέρας μου επιθυμεί. Ζ- Αχ αυτοί οι πατέρες μας! Αγαπητέ μου Δαμιανέ λυπάμαι πολύ που περνάς κι εσύ το ίδιο με εμένα αλλά από την άλλη πλευρά χαίρομαι που βρέθηκε κάποιος α καταλάβει τον πόνο μου. Τον σωματικό και πόσο τον ψυχικό! Δ- Ένα πράγμα θα σου πω Ζυλιέν που όσο μικρός και αν πρέπει να με ακούσεις. Το ξύλο και τις κατηγορίες θα τις δεχτείς ή καλύτερα θα τις υπομείνεις όμως ακόμα και ο πιο αγαπημένος σου άνθρωπος αν σε εμποδίζει να ονειρευτείς βγάλτον από τη ζωή σου. Δε σε αγαπάει πραγματικά. Προσπάθησε να βρεις ανθρώπους που θα σε βοηθήσουν να παλέψεις για να τα πραγματοποιήσεις. Ακούγεται σκληρό και προσβλητικό για τους γονείς όμως η πραγματικότητα είναι από μόνη της σκληρή! Ζ-Αχ μικρέ μου Δαμιανέ πόσο σοφός είσαι! Εύχομαι να καταφέρεις αυτό που θέλεις. Φαίνεται βασανισμένος. Δ- Δυστυχώς μπορώ να πω το ίδιο και για σένα. Δείχνεις καταρρακωμένος ψυχικά και φοβάμαι πως το ίδιο μακρινά και « άπιαστα » φαίνονται τα όνειρα σου. Ζ- Ναι μα βλέπεις ο πατέρας μου αποφασίζει για εμένα χωρίς εμένα και έχει το θράσος να με αποκαλεί ζώον, το ίδιο του το παιδί, χωρίς να ντρέπεται. Δ-Η ντροπή μάλλον είναι κάτι που τους λείπει και θαρρώ πως αυτό έχει αντίκτυπο σε εμάς.