από 2.000 μίλια μακριά από τα σύνορα του Ισραήλ; Το αδιαμφισβήτητο μήνυμα: Εβραίοι που βρίσκονται σε κίνδυνο ποτέ ξανά δεν θα είναι μόνοι, χωρίς ελπίδα, και απόλυτα εξαρτώμενοι για την ασφάλειά τους από άλλους.
Ύστερα από αιώνες διωγμών, πογκρόμ, εξοριών, γκέτων, περιφραγμένων Εβραϊκών συνοικισμών, ανακρίσεων, συκοφαντιών αίματος, αναγκαστικών προσηλυτισμών, δυσμενών διακριτικών νομοθεσιών και περιορισμών μετανάστευσης – και όχι λιγότερο, ύστερα από αιώνες προσευχών, ονείρων και λαχτάρας- οι Εβραίοι είχαν επιστρέψει στην πατρίδα τους για να γίνουν κύριοι της τύχης τους.
Ακόμη μπορώ και θυμάμαι την πρώτη μου επίσκεψη στο Ισραήλ, σαν να ήταν χθες. Ήταν το 1970, και ήμουν σχεδόν 21 ετών.
Δεν ήξερα τι να περιμένω, αλλά θυμάμαι ότι ήμουν αρκετά συγκινημένος από την στιγμή που επιβιβάστηκα στο αεροπλάνο της El Al μέχρι την πρώτη στιγμή που είδα την Ισραηλινή ακτογραμμή από το παράθυρο του αεροπλάνου. Καθώς αποβιβάστηκα, έκπληκτος με τον εαυτό μου ήθελα να φιλήσω το έδαφος. Τις επόμενες εβδομάδες, θαύμαζα όλα όσα έβλεπα. Για μένα, κάθε πολυκατοικία, εργοστάσιο, σχολείο, πορτοκαλεώνας και λεωφορείο Egged δεν ήταν τίποτα λιγότερο από ένα θαύμα. Ένα κράτος, ένα Εβραϊκό κράτος, ξεδιπλωνόταν μπροστά στα μάτια μου.
Ύστερα από αιώνες διωγμών, πογκρόμ, εξοριών, γκέτων, περιφραγμένων Εβραϊκών συνοικισμών, ανακρίσεων, συκοφαντιών αίματος, αναγκαστικών προσηλυτισμών, δυσμενών διακριτικών νομοθεσιών και περιορισμών μετανάστευσης – και όχι λιγότερο, ύστερα
6