της αποφασιστικής πλειοψηφίας των μελών του ΟΗΕ εκείνη την εποχή( 33 υπέρ, 13 κατά, και δέκα αποχές)— φαντάζει πραγματικά ασύλληπτο.
Επιπλέον, το γεγονός ότι αυτή η μικρή κοινότητα Εβραίων, συμπεριλαμβανομένων των επιζώντων του Ολοκαυτώματος, που κατάφεραν να φτάσουν στην Παλαιστίνη υπό Βρετανική Εντολή, παρά τον βρετανικό αποκλεισμό και τα βρετανικά στρατόπεδα κράτησης στην Κύπρο, κατάφερε να υπερασπιστεί με επιτυχία τον εαυτό της ενάντια στην επίθεση πέντε Αραβικών στρατών, είναι σχεδόν αδιανόητο.
Για να κατανοήσουμε την απόλυτη έννοια του Ισραήλ, αρκεί να αναρωτηθούμε με ποιον τρόπο η ιστορία του Εβραϊκού λαού θα μπορούσε να ήταν διαφορετική αν υπήρχε Εβραϊκό κράτος το 1933, το 1938 ή ακόμα και το 1941. Εάν το Ισραήλ, αντί για την Βρετανία, είχε ελέγξει τα σύνορά του και το δικαίωμα εισόδου, εάν το Ισραήλ είχε πρεσβείες και προξενεία σε όλη την Ευρώπη, πόσοι περισσότεροι Εβραίοι θα μπορούσαν να είχαν δραπετεύσει και να είχαν βρει καταφύγιο;
Αντ’ αυτού, οι Εβραίοι έπρεπε να βασίζονται στην καλή θέληση των πρεσβειών και των προξενείων άλλων χωρών και, με δυστυχώς ελάχιστες εξαιρέσεις, δεν βρήκαν εκεί ούτε την“ καλοσύνη” ούτε τη“ θέληση” για βοήθεια.
Είδα από πρώτο χέρι τι σήμαιναν για τους Εβραίους Ισραηλινές πρεσβείες και προξενεία, παρασυρμένα από την έλξη της Σιών ή την ώθηση προς το μίσος. Βρισκόμουν στην αυλή της Ισραηλινής πρεσβείας στη Μόσχα και είδα χιλιάδες Εβραίους να αναζητούν μια γρήγορη έξοδο από μια Σοβιετική Ένωση εν μέσω κατακλυσμιακής αλλαγής, φοβούμενοι ότι η αλλαγή μπορεί να είναι προς την κατεύθυνση ενός ανανεωμένου σοβινισμού και αντισημιτισμού.
4