Τα πρώτα του χρόνια … Πότε έγινε για πρώτη φορά καπετάνιος … κουρσάρος
Ο Ανδρέας Μιαούλης από πολύ μικρή ηλικία φάνηκε πως ήταν ζωηρός επιθετικός και πεισματάρης . Τσακώνονταν με τα παιδιά μικρά και μεγάλα και ο πατέρας του Δημήτρης Βώκος προσπαθούσε να τον δασκαλέψει αλλά μάταια . Ο Ανδρέας το μυαλό το είχε στα καράβια και στην θάλασσα . Έβλεπε κάθε τόσο στα λιμάνια του μπαρουτοκαπνισμενος καπετάνιους και τα πλούσια ρούχα τους και η επιθυμία του ήταν να γίνει ένα από αυτούς . Ο Ανδρέας έμεινε σχεδόν αγράμματος αλλά από νωρίς φάνηκε η ιδιαίτερη ικανότητά του στην ναυτική τέχνη Η ικανότητά του αυτή αλλά και η επιθυμία του να γίνει καπετάνιος φάνηκε στα οκτώ του χρόνια όταν αυτός με άλλους τρεις φίλους του έκλεψαν μια βάρκα και άρχισαν να κάνουν βόλτες όταν ξαφνικά ξεσπά καταιγίδα και ο κόσμος όλος πίστευε ότι τα παιδιά είχαν πνιγεί . Όμως ο μικρός Ανδρέας είχε αναλάβει καπετάνιος της βάρκας και με τις διαταγές είχε σώσει τα παιδιά από το βέβαιο θάνατο . Από όλη την οικογένεια του μονο ο θείος του , ο Γεώργιος Στύπας που ήταν και αυτός καπετάνιος , τον θαύμαζε και τον καμάρωνε . Έτσι σε ηλικία 12 ετών ο Ανδρέας γίνεται ναύτης στο καράβι του θείου του και γίνεται έτσι ο τελευταίος μούτσος του πλοίου με μερίδιο όμως πάνω στα κέρδη των ταξιδιών , έτσι για να φιλοτιμείται , αλλά και να μπαίνει στο πνεύμα του εμπορικού κέρδους . Να , τα πρώτα μαθήματα της αξιοσύνης του . Στη συνέχεια πέρασε από διάφορες θέσεις πάνω στο πλοίο και το όνειρό του να γίνει καπετάνιος αρχίζει να γίνεται πραγματικότητα . Σε ηλικία 17 ετών αποφάσισε να γίνει κουρσάρος .