House and Interior | Dom i Wnętrze DMNTR #2(3)_2023 | Page 154

154 Wywiad
no Paola Uccella – Święty Jerzy i smok, i to właśnie ten wyjątkowy obraz stał się dla nas źródłem wielu inspiracji. Projektując wystawy zawsze dogłębnie analizujemy szerszy kontekst prezentowanych dzieł oraz twórczości ich autorów, a w przypadku Uccella zaciekawił nas wątek korekt perspektywicznych. Wygląda na to, że on czasem celowo zniekształcał ujęcia jednozbiegowe, lub łączył kilka widoków przedstawianych z różnych poziomów, co fascynowało później takich artystów, jak Giorgio de Chirico, Henri Rousseau czy Picasso. Ten motyw zainspirował nas do stworzenia i zniekształcenia wolno stojącej formy wstęgi, która stanowi jednocześnie balustradę, nośnik opisów i ukrywa oświetlenie. Nasza koncepcja bazuje właściwie na pojedynczym geście – jednej linii. Salę, w której prezentowana była wystawa, definiuje łuk sklepienia, początkowo traktowany przez większość osób zaangażowanych w projekt jako utrudnienie. My paradoksalnie zbudowaliśmy naszą koncepcję właśnie w odniesieniu do tego zastanego elementu. Ten łuk pozwolił oddzielić nasz projekt od pozostałych sal wystawowych w amfiladzie oraz stworzyć w obszarze tego, co znajome i przewidywalne, dość zaskakującą i wyjątkową przestrzeń. Postanowiliśmy, że przedłużymy go od dołu i uzupełnimy o formę wstęgi. Ma ona najpierw tę samą szerokość, co łuk, a potem się zwęża w stronę wnętrza. To pierwsza korekta perspektywy. Druga to nachylenie wstęgi, dzięki któremu udało się uzyskać iluzoryczną głębię. Dodatkowo eksperymentowaliśmy z małymi lusterkami, które uzupełniały efekt korekt optycznych znanych z epok renesansu czy baroku. Ściana z okładziny miedzianej przechodziła z kolei w płaszczyznę posadzki, co dawało wrażenie płynności i rozmycia granic między poziomem a pionem.
Kim według Pana są trzej najlepsi polscy artyści, zajmujący się również tworzeniem obiektów artystycznych do wnętrz. BH: Sztuka i architektura to dziedziny, które ciężko jednoznacznie i obiektywnie oceniać – jakiekolwiek klasyfikowanie, porównywanie czy wartościowanie czyjejś twórczości jest zawsze dość ryzykowne. Jeśli już musiałbym wybrać trzy konkretne osoby, to wymieniłbym Monikę Sosnowską, Leona Tarasewicza i Tomasza Górnickiego. Bardzo cenię ich ingerencje artystyczne w ramach architektury czy krajobrazu.
Jakie style architektoniczne ceni Pan najbardziej? BH: Kontekstualny konceptualizm.
Jakie obiekty sztuki wnętrzarskiej podobają się Panu najbardziej? BH: Funkcjonalne, wygodne i ładne( kolejność dowolna). Czasem projektuję meble i małą architekturę, ale droga od pomysłu, poprzez prototyp, aż po produkcję, wdrożenie i „ podobanie się” jest zazwyczaj dość długa. Jeśli chodzi o prace innych projektantów, to niezmiennie zachwyca mnie szezlong LC4 autorstwa Le Corbusiera i Charlotte Perriand, który stoi u mnie w salonie.
Jakie kolory i materiały preferujecie w pracowni? BH: Wszystkie, dla których użycia znajdziemy odpowiedni pretekst. Jeśli chodzi o dobór kolorów, to dbamy o to, by nie był tylko intuicyjny, ale uzasadniony konceptualnie. Przy okazji wielu realizacji prowadzimy też eksperymenty materiałowe i zawsze powiązane są one ze specyfiką projektu oraz kontekstu. WApartamencie Przyszłości zastosowaliśmy prototypowe panele z zatopionymi w żywicy lokalnymi roślinami. W domu letniskowym Continuum zewnętrzną powłokę stanowią ruchome rolety z materiału uzyskiwanego w procesie recyklingu, tworzące półprzezroczysty „ kokon” rozpraszający światło, cień i fizyczne granice architektury. W projekcie wystawy poświęconej twórczości Stanisława Wyspiańskiego próbowaliśmy za pomocą zaawansowanych technologii przełożyć jego niezrealizowane koncepcje na język architektury. W oświęcimskiej ekspozycji Oszpicin eksperymentowaliśmy z kolei z naturalnymi procesami wpływającymi na zmiany wyglądu metalu – stali, mosiądzu, miedzi itp. W tym samym mieście – w Parku Pamięci Wielkiej Synagogi wykorzystaliśmy na posadzce kamienne płyty, będące wcześniej odpadem przemysłowym.
Którzy artyści / architekci z innych krajów Was inspirują i dlaczego? BH: Jest ich sporo, od anonimowych architektów i budowniczych antycznych budowli, po współczesnych twórców działających na styku różnych dziedzin sztuki: Jamesa Turrella, Anisha Kapoora, Ai Weiweia, Olafura Eliassona, Jeana Nouvela, Jacquesa Herzoga, Rema Koolhaasa, Petera Zumthora, Kazuyo Sejimę i wielu innych.
Z którym architektem chcielibyście coś zaprojektować i dlaczego? BH: Najlepiej z takim, od którego moglibyśmy się czegoś nauczyć.
W jaki sposób obiekt artystyczny może wzbogacić Waszą pracę jako projektanta / architekta. BH: Najciekawsze są sytuacje, kiedy sztuka nie jest tylko dodatkiem do wnętrza, lecz gdy zaistnieje jakaś interakcja między nią a otaczającą przestrzenią, albo gdy finalna realizacja jest efektem ścisłej współpracy architektów i artystów. Czasem żartobliwie porównuję naszą pracę w zakresie projektowania ekspozycji do roli drugoplanowej w filmie lub teatrze. Pozwala ona wybrzmieć w pełni roli pierwszoplanowej, czyli w tym przypadku twórczości konkretnego artysty. Tworzymy tło dla sztuki, lecz nie do końca neutralne i przewidywalne. Próbujemy wyjść poza standardowy schemat white cube, lub przynajmniej staramy się go urozmaicać lub modyfikować. Interesuje nas też idea przestrzeni „ szytej na miarę” pojedynczych prac czy grup dzieł sztuki.
Jakie są kryteria, które pozwalają Panu nazwać ten czy inny obiekt dziełem sztuki? BH: Wyłącznie subiektywne.