Drie werelden, één Ward
We kruisen twee jongeren op de fiets.“ Die zitten bij mij op school”, vertelt Ward wanneer ze ons voorbij zijn.“ Voor hen ben ik meneer Lemmelijn( lacht). Het kan soms behoorlijk druk zijn: lesgeven in combinatie met topsport én media. Maar ik zou het niet kunnen missen. Eigenlijk geen van die drie. Ik denk dat ik dat nodig heb, die afwisseling. Sport zorgt ervoor dat ik mezelf uitdaag en voortdurend mijn grenzen opzoek, terwijl mijn leerlingen me op een andere manier voldoening geven. Als mediagezicht krijg ik dan weer de kans om echt zotte dingen te doen.‘ De Container Cup’,‘ De Verraders’,‘ Dancing with the Stars’,‘ The Masked Singer’... Soms vraag ik me af hoe ik daar in godsnaam ben beland( lacht). Ook mijn eigen VTM GO-reeks‘ Ward gaat hard’ vond ik heel chique om te maken. Hoewel die drie rollen allemaal een andere kant van mij naar boven brengen, heb ik het gevoel dat ik altijd mezelf kan zijn. Zeker in de media vind ik dat heel belangrijk. Als je op tv voortdurend een rolletje moet spelen, hou je dat niet vol. Ik wil authentiek blijven. Ik heb nog steeds dezelfde vrienden als vroeger en ik maak bewust tijd om die vriendschappen te onderhouden.”
Mentale pauzeknop
Het wandelpad gaat intussen over in een vlonderpad over het water. Het is er muisstil.“ Tussen alle chaos door, kan ik wel genieten van wat rust”, geeft Ward toe.“ Ik ga bijna wekelijks naar het Heilig Paterke in Hasselt. In aanloop naar een wedstrijd vind ik er kracht en goede moed, maar het is ook een moment om terug te blikken op al het moois dat de voorbije week mijn pad op is gekomen. Zodra ik de kapel binnenstap, druk ik mijn mentale pauzeknop in. Geloof speelde altijd al een belangrijke rol bij ons thuis. Mijn mama had ernstige complicaties tijdens de zwangerschap, en even zag het ernaar uit dat ofwel zij ofwel ik het niet zou overleven. Ze heeft toen, net als de rest van de familie, veel steun gevonden door te bidden. Uiteindelijk ben ik gezond en wel ter wereld gekomen. Ik draag vandaag nog steeds een kruisje op mijn borst: een paternoster uit de souvenirwinkel bij de kapel van het Heilig Paterke. Die doe ik nooit uit, zelfs niet om te sporten. Het helpt me om te relativeren en dankbaar te zijn. Zowel in voor- als tegenspoed. Ik overweeg zelfs om ooit een tattoo te laten zetten met een verwijzing naar het Paterke. Zo draag ik hem nóg dichter bij me.”
Ook wandelen is voor Ward een manier om tot rust te komen.“ Tijdens een wandeling voor de wedstrijd visualiseer ik wat me te wachten staat. Alsof ik de stappen op voorhand al even doorloop. Dat geeft zelfvertrouwen. Ook achteraf kan afzondering deugd doen, als een debriefingmoment om alles af te sluiten. Het grootste deel van mijn leven speelt zich af tussen mensen: voor de klas, op tv, tijdens wedstrijden. Dan is de natuur een welgekomen afwisseling. Zeker’ s ochtends. Ik plan mijn eerste training graag zo vroeg mogelijk, liefst om half zes, wanneer er nog maar weinig mensen wakker zijn. Wat de rest van de dag ook brengt, ik heb tenminste een goede start gehad.”
Blijvend op zoek naar méér
“ Vroeger stonden hier veel meer bomen,” vertelt Ward,“ maar die belemmerden het zicht voor trekvogels. Nu zien ze het water al van ver en vinden ze makkelijker een plaats om te landen.” Natuurgebied Schulensbroek is een populaire tussenstop voor vogels die op weg zijn naar het zuiden. Of Ward ook van plan is om ooit andere oorden op te zoeken?“ Niet direct. Voorlopig heb ik nog genoeg doelen die ik wil realiseren. Ik werd in het indoorroeien al Belgisch, Europees en zeven keer wereldkampioen, maar ik blijf altijd op zoek naar méér. Zo wil ik ook in HYROX records verbreken.”
43