GASTVRIJE VRAGEN AAN …
Jordy Arthur, modeontwerper en lid van de Limburgse Zes, tovert stropdassen, veiligheidsvesten en stadsvlaggen om tot couture waar zijn half miljoen volgers met open mond naar kijken. Wij spraken hem over tule, pure rust in Limburg, en een nieuw avontuur als cocreatief directeur.
Momenteel loopt de expo " Memory is Home " in Modemuseum Hasselt. Welke herinnering deel jij er met de wereld?“ Aan de muur hangt een roze tas in tule, en niet ver daarvan vind je mijn allereerste naaimachine. Die kreeg ik van mijn mama, die het toestel op haar beurt van haar ouders had doorgekregen. Daar is mijn modeverhaal begonnen, mijn core memory. Tule wordt door veel mensen aan mij gelinkt, en dat vind ik wel oké: ik beperk me niet tot die stof, maar het is wel mijn herkenbare signatuur. Ik werk graag met texturen en ben fan van alles wat niet stretcht. Net daarom mijden ontwerpers
tule: te stug, te onbuigzaam. Maar voor mij is het een heerlijke stof om mee te werken: de diepte en textuur die ik zoek, krijg ik er met ruffles wel in.”
Oude tenten, schoenveters, kapotte paraplu ' s: in jouw handen worden het stuk voor stuk high fashion items voor een half miljoen volgers. Sinds kort doe je er ook een patronenacademie bij.“ Ik ben een man van patronen. Waar sommige ontwerpers meteen beginnen te draperen, start ik altijd met tekenen. Op social media deel ik daar al jaren tips over, en dankzij de academie kan ik nu ook echt patronen verkopen. Het idee is vooral variatie: basics die ik ook zelf graag draag, naast extravagantere patronen die je nergens anders vindt. Veel patronen op de markt stellen weinig voor. Een broek waarvan de naad gewoon naar voren verschuift, en daar blijft het dan bij. Alles voelt zo DIY, zo huisgemaakt. Ik wil dat net optillen naar echte mode.”
De expo " Memory is Home " loopt nog tot en met 31 januari 2027 in Modemuseum Hasselt.
‘ Ik speel graag met vormen: een enorme heup, opgepompte armen … Dat is de kracht van kleding: je laat je lichaam zien zoals jij dat wil.’
Veel ontwerpers trekken weg uit Limburg, jij koos net bewust voor een atelier in Hasselt. Waar ontspan jij zelf het liefst in de provincie?“ Ik kom niet tot rust in een grote stad, ik vind het er al snel te druk. Ik ben een spons als het op creativiteit aankomt: ik neem op wat ik zie, maar heb stilte nodig om dat er weer uit te puren. En die vind ik in de natuur. Ik wandel graag op de terril van Beringen, fiets via het fietsroutenetwerk van knooppunt naar knooppunt, en woon zelf in Houthalen- Helchteren, aan het militair domein. Daar ga ik regelmatig wandelen, als ze geen schietoefeningen houden( lacht). Mijn familie en vrienden wonen ook dichtbij, al is dat niet dé reden waarom ik hier blijf. Ik zou best durven verhuizen naar het buitenland, maar ik moet me gewoon in een soort cocon voelen.”
Wat brengt de toekomst?“ Ik ben aangesteld als cocreatief directeur bij een duurzaam Belgisch merk. Ik denk graag creatief, maar minstens zo graag commercieel. Alleen heb ik die hele machine niet zelf achter me staan, en dat maakt me soms moe. Bij dit merk kan ik wél gewoon binnenstappen en commercieel denken: de producenten, de verkooppunten, alles staat er al. Ik moet niets meer zelf opzetten. Het is voor mij een mooie manier om mezelf ook van een andere kant te tonen: dat ik niet alleen dit kan, maar hopelijk ook dat, én hopelijk even goed.”
35