TUSSEN LICHT EN DONKER
In september gebeurt het elk jaar opnieuw.
Op een avond merk ik dat het vroeger donker wordt. De mist blijft wat langer hangen boven de velden. En ergens tussen de laatste barbecue en de eerste dikke trui besef ik: de zomer heeft plaatsgemaakt voor de herfst.
Zodra de temperaturen zakken, kijk ik weer uit naar een aantal vaste gewoontes. Zoals een stevige wandeling met mijn mama. Een paar uur buiten zijn en kilometers stappen terwijl we alles bespreken wat de voorbije weken is blijven liggen. Thuiskomen met rode wangen, modder aan de schoenen en een hoofd dat helder aanvoelt: een wandeling in de natuur is soms alles wat nodig is om volledig op te laden. Ontspanning door inspanning werkt voor mij nu eenmaal beter wanneer de natuur een tandje terugschakelt.
En er gebeurt nog iets. Na een herfstwandeling door knisperende bladeren smaakt een dampende kop verse soep of een zelfgemaakte ovenschotel nóg beter.
Wanneer het vroeger donker wordt, verandert ook de manier waarop ik Limburg beleef. Een vollemaanwandeling in Nationaal Park Hoge Kempen laat me hetzelfde landschap anders beleven. Ik besef in de herfst altijd opnieuw hoeveel schoonheid er zichtbaar wordt zodra de lichten doven. Dat vind ik misschien nog het mooiste aan Limburg. Dat het landschap nooit helemaal hetzelfde blijft. Zeker niet als de zon ondergaat.
Trek je wandelschoenen aan, geniet van de buitenlucht, warm daarna op in een gezellig café en laat je verrassen door een Limburg dat misschien wel op zijn mooist is wanneer de dagen korter worden.
Laura Olaerts Gedeputeerde en voorzitter van Visit Limburg
3