‘ Het weidelandschap oogt betoverend, lijkt eindeloos en is goudgeel van kleur.’
Onze wandeling begint aan de voet van de karaktervolle dorpskerk in de Sint-Amandusstraat in Zammelen. Menig liefhebber van idyllisch dromerig gecombineerd met hedendaagse stijl komt hier aan zijn trekken. Jawel, ik ben die wandelaar die de velden even graag inruilt voor asfalt, om dan zonder schroom – met licht opengevallen mond – mijn ogen de kost te geven als een soort Zimmo on the go. Dat vertaalt zich in uitspraken als:“ Ik parkeer anders al even op onze nieuwe oprit” tot“ We nemen het!” Ik droom graag – en als het kan, hardop – over hoe en waar in de wereld ik mijn domicilie zou kunnen vestigen. Limburger, wereldburger. Zegt dat genoeg? We zetten onze eerste spreekwoordelijke pin meteen aan het startpunt van de wandeling en stappen langs een lange muur van een woning naar beneden. Deze liefhebber van buitengewone architectuur heeft zijn plekje perfect gekozen met zicht op de vallei. De wind raast, als het geluid van golven op zee, door de bomen. In de verte weerklinkt het zachte gezang van vogels. Haspengouw op z’ n best. Wanneer ik mijn ogen weer open, loopt Maureen al verderop het smalle bospad in, haar grote lens op scherp.“ Kom!”
Stilgevallen Het weidelandschap oogt betoverend, lijkt eindeloos en is goudgeel van kleur. De zon komt achter enkele stapelwolken tevoorschijn en tovert, als het ware, magie door de naderende donkerblauwe hemel. Hoewel ik het gevoel heb dat we afdalen, passeren we ons eerste Natuurpunthekwerk en bevinden we ons pal op een heuvel. Als een kind in Disneyland slaak ik een kreet:“ Oh, ik hou hier zó van, kijk!” Een kleine groep runderen ligt te grazen. Alsof de wereld stilgevallen is, zak ik in één tel in mijn lijf.
36