‘ DE PERFECTE SYNTHESE VAN DE STREEK: EEN GLOOIEND LANDSCHAP MET KOEIENWEIDES WAARIN PITTORESKE DORPJES ALS KRUIMELS VERSPREID LIGGEN.’
“ En ik hoop het nog lang te doen, de koeien geven een gezicht aan de Voerstreek en zorgen ervoor dat de weides weides blijven en dat die niet in akkers veranderen. Want dat zorgt voor erosie en dus voor wateroverlast.” Mijn gedachten dwalen opnieuw naar die bewoner van Moelingen met zijn waterdichte voordeur.
Het dak van Vlaanderen Het is intussen middag en de vele fietscafés in Teuven liggen er uitnodigend bij. Ik stamp de koeiendrek uit de groeven van mijn schoenen en stap herberg Moeder de Gans binnen. Er hangt een gemoedelijke sfeer en de Voerense gezelligheid druipt er van de oude muren. Op de kaart: een Voerense trip. Vrij vertaald: gebakken bloedworst met appeltjes. Het geeft me de nodige energie om naar het hoogste punt van deze tocht, maar tegelijk ook van gans Vlaanderen, te klimmen. Het dak van Vlaanderen ligt immers in Remersdaal. Op een hoogte van 287,5 meter boven de zeespiegel. Remersdaal ligt in een zijdal van de Gulp, dat de overgang vormt tussen het Land van Herve en het Nederlands-Limburgse Heuvelland. Het is zwoegen, maar boven wacht een weids vergezicht: een plaatje dat de perfecte synthese van de streek is. Een glooiend landschap met koeienweides waarin pittoreske dorpjes als kruimels verspreid liggen.
Daarna volgt een deugddoende afdaling over vers asfalt dat is uitgerold tussen Veurs en het Vrouwenbos. Ik vlam voorbij pittoreske vakwerkhuisjes helemaal tot in het kleinste dorp van Voeren: Sint-Pieters-Voeren. Bekend om zijn Commanderie van de voormalige Duitse Orde. De omringende forelvijvers worden gevoed met vers bronwater van de Voer.
Frutto di Bosco Ik klets nog wat van dat frisse water in mijn nek, want na de spoorwegbrug in Sint-Martens-Voeren gaat het opnieuw bergopwaarts. Weer diezelfde klim naar Ulvend waar de koeien van Freddy nog steeds vredig staan te grazen. Maar ik richt mijn blik dit keer op de wijnstokken. De kalkrijke grond, de zuidelijke hellingen en het microklimaat bieden hier de ideale omstandigheden voor wijnbouw.“ Uitstekende wijn”, verzekert een fietser die ik bovenop de klim kruis. Ik geloof hem op zijn woord, maar ik laat die kelk aan mij voorbij gaan. In’ t Bakhuis kies ik voor de ijsspecialiteit van het huis: Frutto di Bosco. Het smaakt even heerlijk als het klinkt. Bovendien hoef ik eigenlijk geen grote inspanning meer te leveren, want de laatste kilometers van deze route zijn bergafwaarts door het stiltegebied van Altenbroek. Het leefgebied van de das. Helemaal tot in’ s-Gravenvoeren, de start en finish van deze trip. Zou Frank zijn frank intussen al gevallen zijn? In ieder geval: deze fietstocht … dás de manier om Voeren te verkennen.
Zin in meer? Wil jij net als Wouter fietsen door deze prachtige regio die recent erkend werd als Landschapspark Bocageland? Voor meer informatie, check: visitlimburg. be / route / verrassend-voeren
34