FCHD OPVBIBLE | Page 1201
32و ﮐﻼم ﺧﺪاوﻧﺪ ﺑﺮ ﻣﻦ ﻧﺎزل ﺷﺪه، ﮔﻔﺖ: 42»ای ﭘﺴﺮ اﻧﺴﺎن او را ﺑﮕﻮ: ﺗﻮ زﻣﯿﻨﯽ ﻫﺴﺘﯽ ﮐﻪ
ﻃﺎﻫﺮ ﻧﺨﻮاﻫﯽ ﺷﺪ. و ﺑﺎران در روز ﻏﻀﺐ ﺑﺮ ﺗﻮ ﻧﺨﻮاﻫﺪ ﺑﺎرﯾﺪ. 52ﻓﺘﻨﻪ اﻧﺒﯿﺎی آن در ﻣﯿﺎﻧﺶ ﻣﯽﺑﺎﺷﺪ.
اﯾﺸﺎن ﻣﺜﻞ ﺷﯿﺮ ﻏﺮان ﮐﻪ ﺷﮑﺎر را ﻣﯽدرد، ﺟﺎﻧﻬﺎ را ﻣﯽﺧﻮرﻧﺪ. و ﮔﻨﺠﻬﺎ و ﻧﻔﺎﯾﺲ را ﻣﯽﺑﺮﻧﺪ. و
ﺑﯿﻮهزﻧﺎن را در ﻣﯿﺎﻧﺶ زﯾﺎد ﻣﯽﺳﺎزﻧﺪ. 62ﮐﺎﻫﻨﺎﻧﺶ ﺑﻪ ﺷﺮﯾﻌﺖ ﻣﻦ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ورزﯾﺪه، ﻣﻮﻗﻮﻓﺎت ﻣﺮا
ﺣﻼل ﻣﯽﺳﺎزﻧﺪ. و در ﻣﯿﺎن ﻣﻘﺪس و ﻏﯿﺮ ﻣﻘﺪس ﺗﻤﯿﺰ ﻧﻤﯽدﻫﻨﺪ و در ﻣﯿﺎن ﻧﺠﺲ و ﻃﺎﻫﺮ ﻓﺮق
ﻧﻤﯽﮔﺬارﻧﺪ. و ﭼﺸﻤﺎن ﺧﻮد را از ﺳﺒﺖﻫﺎی ﻣﻦ ﻣﯽﭘﻮﺷﺎﻧﻨﺪ و ﻣﻦ در ﻣﯿﺎن اﯾﺸﺎن ﺑﯽﺣﺮﻣﺖ
ﮔﺮدﯾﺪهام. 72ﺳﺮوراﻧﺶ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮔﺮﮔﺎن درﻧﺪه ﺧﻮن ﻣﯽرﯾﺰﻧﺪ و ﺟﺎﻧﻬﺎ را ﻫﻼک ﻣﯽﻧﻤﺎﯾﻨﺪ ﺗﺎ ﺳﻮد ﻧﺎﺣﻖ
ﺑﺒﺮﻧﺪ. 82و اﻧﺒﯿﺎﯾﺶ اﯾﺸﺎن را ﺑﻪ ﮔﻞ ﻣﻼط اﻧﺪود ﻧﻤﻮده، رؤﯾﺎﻫﺎی ﺑﺎﻃﻞ ﻣﯽﺑﯿﻨﻨﺪ و ﺑﺮای اﯾﺸﺎن ﺗﻔﺄل
دروغ زده، ﻣﯽﮔﻮﯾﻨﺪ ﮐﻪ ﺧﺪاوﻧﺪ ﯾﻬﻮه ﭼﻨﯿﻦ ﮔﻔﺘﻪ اﺳﺖ ﺑﺎ آﻧﮑﻪ ﯾﻬﻮه ﺗﮑﻠﻢ ﻧﻨﻤﻮده. 92و ﻗﻮم زﻣﯿﻦ ﺑﻪ
ﺷﺪت ﻇﻠﻢ ﻧﻤﻮده و ﻣﺎل ﯾﮑﺪﯾﮕﺮ را ﻏﺼﺐ ﮐﺮدهاﻧﺪ. و ﺑﺮ ﻓﻘﯿﺮان و ﻣﺴﮑﯿﻨﺎن ﺟﻔﺎ ﻧﻤﻮده، ﻏﺮﯾﺒﺎن را
ﺑﻪ ﺑﯽاﻧﺼﺎﻓﯽ ﻣﻈﻠﻮم ﺳﺎﺧﺘﻪاﻧﺪ. 03و ﻣﻦ در ﻣﯿﺎن اﯾﺸﺎن ﮐﺴﯽ را ﻃﻠﺒﯿﺪم ﮐﻪ دﯾﻮار را ﺑﻨﺎ ﻧﻤﺎﯾﺪ و
ﺑﺮای زﻣﯿﻦ ﺑﻪ ﺣﻀﻮر ﻣﻦ در ﺷﮑﺎف ﺑﺎﯾﺴﺘﺪ ﺗﺎ آن را ﺧﺮاب ﻧﻨﻤﺎﯾﻢ، اﻣﺎ ﮐﺴﯽ را ﻧﯿﺎﻓﺘﻢ. 13ﭘﺲ
ﺧﺪاوﻧﺪ ﯾﻬﻮه ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ: ﺧﺸﻢ ﺧﻮد را ﺑﺮ اﯾﺸﺎن رﯾﺨﺘﻪام و اﯾﺸﺎن را ﺑﻪ آﺗﺶ ﻏﻀﺐ ﺧﻮﯾﺶ ﻫﻼک
ﺳﺎﺧﺘﻪ، ﻃﺮﯾﻖ اﯾﺸﺎن را ﺑﺮ ﺳﺮ اﯾﺸﺎن وارد آوردهام.«
32
و ﮐﻼم ﺧﺪاوﻧﺪ ﺑﺮ ﻣﻦ ﻧﺎزل ﺷﺪه، ﮔﻔﺖ: 2»ای ﭘﺴﺮ اﻧﺴﺎن، دو زن دﺧﺘﺮ ﯾﮏ
ﻣﺎدر ﺑﻮدﻧﺪ. 3و اﯾﺸﺎن در ﻣﺼﺮ زﻧﺎ ﮐﺮده، در ﺟﻮاﻧﯽ ﺧﻮد زﻧﺎﮐﺎر ﺷﺪﻧﺪ. در آﻧﺠﺎ ﺳﯿﻨﻪﻫﺎی اﯾﺸﺎن را
ﻣﺎﻟﯿﺪﻧﺪ و ﭘﺴﺘﺎﻧﻬﺎی ﺑﮑﺎرت اﯾﺸﺎن را اﻓﺸﺮدﻧﺪ. 4و ﻧﺎﻣﻬﺎی اﯾﺸﺎن ﺑﺰرﮔﺘﺮ اﻫﻮﻟﻪ و ﺧﻮاﻫﺮ او اﻫﻮﻟﯿﺒﻪ
ﺑﻮد. و اﯾﺸﺎن از آن ﻣﻦ ﺑﻮده، ﭘﺴﺮان و دﺧﺘﺮان زاﯾﯿﺪﻧﺪ. و اﻣﺎ ﻧﺎﻣﻬﺎی اﯾﺸﺎن اﻫﻮﻟﻪ، ﺳﺎﻣﺮه ﻣﯽﺑﺎﺷﺪ و
اﻫﻮﻟﯿﺒﻪ، اورﺷﻠﯿﻢ. 5و اﻫﻮﻟﻪ از ﻣﻦ رو ﺗﺎﻓﺘﻪ، زﻧﺎ ﻧﻤﻮد و ﺑﺮ ﻣﺤﺒﺎن ﺧﻮد ﯾﻌﻨﯽ ﺑﺮ آﺷﻮرﯾﺎن ﮐﻪ ﻣﺠﺎور او
ﺑﻮدﻧﺪ ﻋﺎﺷﻖ ﮔﺮدﯾﺪ؛ 6ﮐﺴﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ آﺳﻤﺎﻧﺠﻮﻧﯽ ﻣﻠﺒﺲ ﺑﻮدﻧﺪ؛ ﺣﺎﮐﻤﺎن و ﺳﺮداران ﮐﻪ ﻫﻤﻪ اﯾﺸﺎن
ﺟﻮاﻧﺎن دﻟﭙﺴﻨﺪ و ﻓﺎرﺳﺎن اﺳﺐ ﺳﻮار ﺑﻮدﻧﺪ. 7و ﺑﻪ اﯾﺸﺎن ﯾﻌﻨﯽ ﺑﻪ ﺟﻤﯿﻊ ﺑﺮﮔﺰﯾﺪﮔﺎن ﺑﻨﯽ آﺷﻮر
ﻓﺎﺣﺸﮕﯽ ﺧﻮد را ﺑﺬل ﻧﻤﻮد و ﺧﻮد را از ﺟﻤﯿﻊ ﺑﺘﻬﺎی آﻧﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺑﺮ اﯾﺸﺎن ﻋﺎﺷﻖ ﻣﯽﺑﻮد ﻧﺠﺲ
ﻣﯽﺳﺎﺧﺖ. 8و ﻓﺎﺣﺸﮕﯽ ﺧﻮد را ﮐﻪ در ﻣﺼﺮ ﻣﯽﻧﻤﻮد، ﺗﺮک ﻧﮑﺮد. زﯾﺮا ﮐﻪ اﯾﺸﺎن در اﯾﺎم ﺟﻮاﻧﯽاش
ﺑﺎ او ﻫﻤﺨﻮاب ﻣﯽﺷﺪﻧﺪ و ﭘﺴﺘﺎﻧﻬﺎی ﺑﮑﺎرت او را اﻓﺸﺮده، زﻧﺎﮐﺎری ﺧﻮد را ﺑﺮ وی ﻣﯽرﯾﺨﺘﻨﺪ. 9ﻟﻬﺬا
ﮐﺘﺎب ﺣﺰﻗﯿﺎل / ﻓﺼﻞ ﺑﯿﺴﺖ و ﺳﻮم
1021