FCHD OPVBIBLE | Seite 1161
23زﯾﺮا اﮔﺮ ﭼﻪ ﮐﺴﯽ را ﻣﺤﺰون ﺳﺎزد ﻟﯿﮑﻦ ﺑﺮ ﺣﺴﺐ ﮐﺜﺮت رأﻓﺖ ﺧﻮد رﺣﻤﺖ ﺧﻮاﻫﺪ
ﻓﺮﻣﻮد.
33ﭼﻮﻧﮑﻪ ﺑﻨﯽآدم را از دل ﺧﻮد ﻧﻤﯽرﻧﺠﺎﻧﺪ و ﻣﺤﺰون ﻧﻤﯽﺳﺎزد.
43ﺗﻤﺎﻣﯽ اﺳﯿﺮان زﻣﯿﻦ را زﯾﺮ ﭘﺎ ﭘﺎﯾﻤﺎل ﮐﺮدن،
53و ﻣﻨﺤﺮف ﺳﺎﺧﺘﻦ ﺣﻖ اﻧﺴﺎن ﺑﻪ ﺣﻀﻮر ﺣﻀﺮت اﻋﻠﯽ،
63و ﻣﻨﻘﻠﺐ ﻧﻤﻮدن آدﻣﯽ در دﻋﻮﯾﺶ ﻣﻨﻈﻮر ﺧﺪاوﻧﺪ ﻧﯿﺴﺖ.
73ﮐﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﮕﻮﯾﺪ و واﻗﻊ ﺷﻮد اﮔﺮ ﺧﺪاوﻧﺪ اﻣﺮ ﻧﻔﺮﻣﻮده ﺑﺎﺷﺪ.
83آﯾﺎ از ﻓﺮﻣﺎن ﺣﻀﺮت اﻋﻠﯽ' ﻫﻢ ﺑﺪی و ﻫﻢ ﻧﯿﮑﻮﯾﯽ ﺻﺎدر ﻧﻤﯽﺷﻮد؟
93ﭘﺲ ﭼﺮا اﻧﺴﺎن ﺗﺎ زﻧﺪه اﺳﺖ و آدﻣﯽ ﺑﻪ ﺳﺒﺐ ﺳﺰای ﮔﻨﺎﻫﺎن ﺧﻮﯾﺶ ﺷﮑﺎﯾﺖ ﮐﻨﺪ؟
04راﻫﻬﺎی ﺧﻮد را ﺗﺠﺴﺲ و ﺗﻔﺤﺺ ﺑﻨﻤﺎﯾﯿﻢ و ﺑﺴﻮی ﺧﺪاوﻧﺪ ﺑﺎزﮔﺸﺖ ﮐﻨﯿﻢ.
14دﻟﻬﺎ و دﺳﺘﻬﺎی ﺧﻮﯾﺶ را ﺑﺴﻮی ﺧﺪاﯾﯽ ﮐﻪ در آﺳﻤﺎن اﺳﺖ ﺑﺮاﻓﺮازﯾﻢ،
24)و ﺑﮕﻮﯾﯿﻢ(: »ﻣﺎ ﮔﻨﺎه ﮐﺮدﯾﻢ و ﻋﺼﯿﺎن ورزﯾﺪﯾـﻢ و ﺗﻮ ﻋﻔـﻮ ﻧﻔﺮﻣـﻮدی.
34ﺧﻮﯾﺸﺘـﻦ را ﺑـﻪ ﻏﻀﺐ ﭘﻮﺷﺎﻧﯿـﺪه، ﻣﺎ را ﺗﻌـﺎﻗﺐ ﻧﻤـﻮدی و ﺑﻪ ﻗﺘـﻞ رﺳﺎﻧﯿـﺪه، ﺷﻔﻘﺖ
ﻧﻔﺮﻣﻮدی.
44ﺧﻮﯾﺸﺘﻦ را ﺑﻪ اﺑﺮ ﻏﻠﯿﻆ ﻣﺴﺘﻮر ﺳﺎﺧﺘﯽ، ﺗﺎ دﻋﺎی ﻣﺎ ﻧﮕﺬرد. 54ﻣﺎ را در ﻣﯿﺎن اﻣﺖﻫﺎ ﻓﻀﻠﻪ
و ﺧﺎﮐﺮوﺑﻪ ﮔﺮداﻧﯿﺪهای.«
64ﺗﻤﺎﻣﯽ دﺷﻤﻨﺎن ﻣﺎ ﺑﺮ ﻣﺎ دﻫﺎن ﺧﻮد را ﻣﯽﮔﺸﺎﯾﻨﺪ.
74ﺧﻮف و دام و ﻫﻼﮐﺖ و ﺧﺮاﺑﯽ ﺑﺮ ﻣﺎ ﻋﺎرض ﮔﺮدﯾﺪه اﺳﺖ.
84ﺑﻪ ﺳﺒﺐ ﻫﻼﮐﺖ دﺧﺘﺮ ﻗﻮم ﻣﻦ، ﻧﻬﺮﻫﺎی آب از ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ ﻣﯽرﯾﺰد.
94ﭼﺸﻢ ﻣﻦ ﺑﻼ اﻧﻘﻄﺎع ﺟﺎری اﺳﺖ و ﺑﺎز ﻧﻤﯽاﯾﺴﺘﺪ.
05ﺗﺎ ﺧﺪاوﻧﺪ از آﺳﻤـﺎن ﻣﻼﺣﻈﻪ ﻧﻤﺎﯾﺪ و ﺑﺒﯿﻨﺪ.
15ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ ﺑﻪ ﺟﻬﺖ ﺟﻤﯿﻊ دﺧﺘﺮان ﺷﻬﺮم، ﺟﺎن ﻣﺮا ﻣﯽرﻧﺠﺎﻧﺪ.
25آﻧﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺑﯽﺳﺒﺐ دﺷﻤﻦ ﻣﻨﻨﺪ، ﻣﺮا ﻣﺜﻞ ﻣﺮغ ﺑﺸﺪت ﺗﻌﺎﻗﺐ ﻣﯽﻧﻤﺎﯾﻨﺪ.
35ﺟﺎن ﻣﺮا در ﺳﯿﺎهﭼﺎل ﻣﻨﻘﻄﻊ ﺳﺎﺧﺘﻨﺪ و ﺳﻨﮕﻬﺎ ﺑﺮ ﻣﻦ اﻧﺪاﺧﺘﻨﺪ.
45آﺑﻬﺎ از ﺳﺮ ﻣﻦ ﮔﺬﺷﺖ ﭘﺲ ﮔﻔﺘﻢ: ﻣﻨﻘﻄﻊ ﺷﺪم.
55آﻧﮕﺎه ای ﺧﺪاوﻧﺪ، از ﻋﻤﻖﻫﺎی ﺳﯿﺎهﭼﺎل اﺳﻢ ﺗﻮ را ﺧﻮاﻧﺪم.
ﮐﺘﺎب ﻣﺮاﺛﯽ ارﻣﯿﺎ / ﻓﺼﻞ ﺳﻮم
1611