Statik Bir Yalnızlık “Vaveyla”
Ebru Aydın
Gök ağlıyor soğuk bir sicimle
Yaprak dökmüş çınarın gövdesinde yağmurdan firar titrek kuş
Yaslanıyor asrı ağırlamış omuzlarına.
Bahar yağmuru bu
İkliminde bir yokluk tükettiğim.
Baharına eremediğim,
Yoksun ya
Hazin bir bahar işte
Varlığımla uzanıp yol oluyorum
Gem vuruyor yalnızlığım yalpa kaldırımlara
Melankolik bir sahne, düş perdesi aralanıyor
Üzeri açık kalmış bir uykuda üşüyor bedenim
Tesiri yok sözcüklerin
Bu kara gözlü şehre uğradığın yok!
Yol almıyor artık vuslatın gıcırdayan rayları
Okuduğum Şiirlerin günahı yok!
Kalemle raks ettiğim onca sayfa keder
Yazdığım hali beyanın anlamı da yok!
Terennüm tesiri her Şarkı Nalan
Son Bakışın efkarla demlenen buhran gözlerimde
Ve kalbim terkettiğin o harabede.
Ne zaman " o gelir " desem devran
Rüzgar uğultusunda salıncak bedenim
Tutundu derken kopuyor iplerim
Umut firaka mahkum
Müebbet yemiş zanla nasıl doğabilir güneş?
Nasıl uçar uçurtmalar rüzgarım değilken?
Yüzü kader ağlarıyla örülmüş Suna
Susuyorum
Susuyorum Yokluğuna Anla
Sensiz açamıyorum
Yağmur yağıyor, başım göğe çakılı
Çığlık çığlık koşuyorum sokaklarında
Kuşlar gibi titrek
Üşüyorum Vaveyla
13