90 ..................................................................................... İslam'da Şia
rüş birliğine sahip olmalarıyla birlikte onun nitelik ve
çeşitlerindeki ihtilafına bölünme denir.
Mezheplerin hepsinde özellikle dört semavi dinde
(Kelimi, Mesihi, Mecusi ve İslam) ve hatta bunların bö-
lümlerinde de ayrılmalar olmuştur. Şia mezhebinde
Ehl-i Beyt'ten ilk üç rehber (Hz. Emir-ul Müminin Ali,
Hasan b. Ali ve Hüseyin b. Ali -a.s-) döneminde bö-
lünme olmadı. Üçüncü İmam şehit edildikten sonra
çoğunluk Hz. Ali b. Hüseyin'in (a.s) (İmam Seccad'ın)
imametine inandılar. Kiysaniyye diye tanınan bir azın-
lık ta Hz. Ali'nin (as) üçüncü oğlu Muhammed b.
Hanefiyye'yi imam bildiler. Onun dördüncü imam olup
"Razva" dağında gizli olan ve zuhuru beklenilen Mehdi
olduğuna inandılar. İmam Seccad'ın vefatından sonra
Şiilerin çoğu oğlu Muhammed Bakır'ın imametine i-
nanırken, Zeydiyye diye tanınan bir azınlıksa onun di-
ğer şehit oğlu Zeyd'in imametine inandılar.
İmam Muhammed Bakır'dan (a.s) sonra O Hazretin
Şiileri oğlu İmam Cafer Sadık'a (a.s) inanmışlar. O
Hazretin vefatından sonra ekseriyet onun evladı İmam
Musa Kazım'ı (a.s) yedinci imam tanımışlar. Diğer bir
grup da babası hayattayken ölen ve babasının büyük
evladı olan İsmail'i imam kabul ettiler. Bunlar
İsmailiyye diye maruf oldular. Bir grup da Hazretin
Abdullah Eftah adındaki oğlunu, başka bir grupsa oğ-
lu Muhammed'i kendilerine imam olarak tanıdılar.