İSTANBUL
Har nege da tiyedi sözlerim neda cüregime tiygenleni cazama nazmularıma bir sanga cazmadım, İstanbul artıksız da sen, nazmu bola turğanlay kesi allınga
Tögüle turup Marmara ' nı suvları, şairleni kalamından men tartındım, şairge sanalğandan tab, seni alıp bir tizginni içinde buvğandan
Keçelege cazdım... tengizlege, Süymeklikge... tohtamağan uruşlarına düniyanı Bir sanga cazmadım,... cazalmadım Tutalmaz edim kalamnı, küyer edim Sen ma allay bir süymeklik ot eding mende
Oğay, çırtda! Seni esimden çığarganlığım tüldü bu tınglavum. Manga iynanmayeseng, tengiz kuşlağa, sor-ızı bıla Bostancı kemeni em ahırı alanı sıyıtına kısılğan edi, meni tavuşum. Bilmeyse, senden sora bir zatğa da cılamadım,- uyaldım- Köpürüngü tübünde caşağan ol iyesiz sabiyleden. Cayağım, alanı cılamukları bla cuvulğan edi. Ahır künümde, Sanga kol sallab, uça turuv-bulutlanı üsünden.
Manga köl kaldı bolma, İstanbul Bileme, entda tura bolur, seni üçün cazğanlarım- Ada ' da ol terekni butağında...
Saklab tur, ma körlükse! Suvrulğanda çaçlarım bir kaçhı künde, sanga kelirme Suv kuşlarıngda şağat bolsun, / Ant eteme, İstanbul Sanga tansıklığımı, emda süymekligimi Betinge tuvra karap aytarıkma ol aruv kök közleringe...
49