Alumnus Rouw begeleiden in psychosociale hulpverlening
Docent en organisator van de lezingenreeks( On) zichtbaar Kwetsbaar
DOMEIN PEOPLE & SOCIETY
ALUMNUS AAN HET WOORD
Liesbeth Vanzeir
Alumnus Rouw begeleiden in psychosociale hulpverlening
Als huisarts met 11 jaar praktijk komt Liesbeth Vanzeir heel vaak in contact met rouw en verlies. Deze opleiding gaf haar concreet hulp in haar dagelijkse praktijk en was een smaakmaker.“ Ik wil me er verder in verdiepen en heb me ingeschreven voor het postgraduaat Rouw en verliescounselor.”
“ Gedurende vijf sessies van telkens een hele dag heeft elk van de negen deelnemers vanuit een eigen verlieservaring kunnen meemaken hoe krachtig de creatieve technieken voor rouwverwerking op je kunnen inwerken. Het waren heel interactieve sessies met veel werkvormen, vaak in groepjes van twee of vier. Er werd inderdaad gevraagd, zonder verplichting, dat de deelnemers de opleiding vanuit een eigen verlieservaring zouden benaderen, iedereen stond daar vrij in.”
Verliesverwerking is nog een blinde vlek Rouw strekt volgens Liesbeth veel verder dan verlies door overlijden en treedt ook op bij het verlies van fysieke vermogen of bij langdurige ziekte. Ze is ook actief in de opleiding en psychologische begeleiding van mantelzorgers en heeft recent met haar partner de praktijk OpStap( PraktijkOpStap. com) opgericht met individuele wandeltherapie voor mantelzorgers, kankerpatiënten, mensen met burnout...“ Rouw en verliesverwerking is een blinde vlek in de klassieke opleidingen.”
WhatsApp-groepe van klasgenoten“ De deelnemersgroep was heel gevarieerd. Met professionals zoals psychologen en mensen die actief zijn in de hulpverlening maar bijvoorbeeld ook mensen die zelf met de problematiek worstelen. Ik blijf nog contact hebben met mijn‘ klasgenoten’, we hebben nu een WhatsApp-groepje waarin ervaringen worden gedeeld, soms tips, en waar soms een hulpvraag passeert.”
DOCENT AAN HET WOORD
Katrien Verbeek
Docent en organisator van de lezingenreeks( On) zichtbaar Kwetsbaar
( On) zichtbaar Kwetsbaar is de titel van een reeks lezingen over allerlei vormen van psychische kwetsbaarheid.“ Het doelpubliek bestaat uit sociaal werkers, opvoeders, leerkrachten, jobcoaches, zelfs magistraten. We leren hun de signalen of symptomen van( on) zichtbaar kwetsbare mensen begrijpen, zonder te oordelen of te willen genezen, maar om echt connectie te krijgen. We mogen als hulpverleners meer gewoon‘ er zijn’ dan dingen willen doen, dan denken in termen van oplossingen.” aldus Katrien Verbeek, docent aan de PXL.
De lezingenreeks is populair, telkens behandelt een professional uit de praktijk een bepaald thema. Voor het thema‘ trauma en posttraumatische stress’ waren er naast de zowat 30 aanwezigen meer dan 90 mensen die online meekeken.
Op voet van gelijkwaardigheid“ Zelf doceer ik het vak‘ psychopathologisch perspectief’ voor de bacheloropleiding Sociaal Werk. Sociaal werkers hoeven geen diagnose stellen, maar moeten wel weten hoe ze met kwetsbare mensen omgaan. Ze moeten de mens achter de diagnose blijven zien en ook kunnen benaderen. Op voet van gelijkwaardigheid, dat is echt essentieel.”
Kwetsbaarheid is geen individuele verantwoordelijkheid Mijn motivatie? Als jongere was ik een grijze middenmoter die er‘ niet echt bijhoorde’. Vandaar, ik wil dat iedere persoon gezien wordt en menselijk behandeld wordt, wat zijn of haar kwetsbaarheid ook is. Dat is niet de individuele verantwoordelijkheid van die persoon, die kwetsbaarheid moet samen gedragen worden. It takes a village to raise a child, zegt men. Dat geldt ook in de omgang met kwetsbare mensen.”
15 | 2026