вештачке косе ветрови носе.
Поразно вришти страшна нагота њезина:
Гнусоба, прачовек, животиња, звер.
И раскринкана, срамна, претворно она
проклиње, преклиње, урличе и кука.
Зна:
доћи ће дан,
престаће громови уморни,
јењаће бура згађена,
стићи ће она у мирни цветни крај.
А онда:
Кокета вешта,
обвиће се опет мирисом и свилом,
претворна, лажна,
красиће се опет племенитим ликом.
И, прерушена тако,
слављена, милосна, лепа и топла
осмехом гордим казаће опет:
Ја сам душа новога човека.
25.
Давно већ, давно не чуди ме ништа,
Давно већ знам “неминовност зала”.
Па ипак:
те гладне очи, што укочено
у туђи се залогај упију,
те јадне руке што грозничаво
по смрадном сметишту пребиру,
и сва та беда, вечно понављана,
што свести помути и кичме повија,
што живот претвара у мочвару бездану,
боли ме.
Давно већ није за мене тајна
наличје славних епопеја,
218